আজলী নবৌ

মহাজনৰ শোষণ আৰু ৰোগে জুৰুলা কৰা এজন খেতিয়কৰ চাৰিটা পুত্ৰ: উদয়, অজয়, ৰমেন আৰু সৰুটো ভাইটি। মাতৃহীন ল'ৰাকেইটাক পেহীয়েকে চোৱা-চিতা কৰে। দেউতাকৰ হঠাৎ মৃত্যু হোৱাত ল'ৰাকেইটাই গাঁৱৰ মাটি-বাৰী মহাজনক দি চহৰলৈ গুচি আহে। পেহীয়েকৰ হাতৰ খাৰুযোৰ বিক্ৰী কৰি উদয়ে এটা সৰু ব্যৱসায় আৰম্ভ কৰে আৰু লাহে লাহে সেয়া বাঢ়ি যায়। তেওঁ বিয়া পাতে আজলীক। নিঃসন্তান আজলীয়ে মাতৃত্বৰ উমেৰে ভায়েকহঁতক ডাঙৰ-দীঘল কৰে। অজয় উকীল হয় আৰু ৰমেন ডাক্তৰ।

সময়ত দুয়ো বিয়া পাতে। দুগৰাকী বোৱাৰী অহাৰ পাছত ঘৰত অশান্তি আৰম্ভ হয়, আৰু দুয়োজনীয়ে ঘৰ এৰি গুচি যায়। হাঁহিৰে ভৰা ঘৰখন মৰিশালিৰ দৰে নিস্তব্ধ হৈ পৰে। তাৰ মাজতে উদয়ৰ মৃত্যু হয় আৰু আজলীয়ে বিধবাৰ সাজ পিন্ধে। অৱশেষত দুয়োগৰাকী বোৱাৰীৰ আত্মশুদ্ধি ঘটে আৰু তেওঁলোক আজলীৰ ওচৰলৈ উভতি আহে।

এন চি প্ৰডাকচনৰ বেনাৰত এন চি দত্তই ছবিখন প্ৰযোজনা কৰে আৰু নিপ বৰুৱাই পৰিচালনা কৰে। ডাটাবেছত ছবিখনৰ মুক্তিৰ তাৰিখ ১৯৮০ চনৰ ২২ ফেব্ৰুৱাৰী বুলি উল্লেখ আছে।

প্ৰভাৱতী দেৱী সৰস্বতীৰ বিজিতা উপন্যাসৰ আধাৰত ১৯৫৪ চনত বঙালী ভাষাত নিৰ্মিত ভাঙাগড়া ছবিৰ অসমীয়া সংস্কৰণ এইখন। একেই কাহিনীৰ মালয়ালম ৰিমেক কুল দেৱম (১৯৫৬) আৰু হিন্দী ৰিমেক ভাভী (১৯৫৭) হৈছিল।

ছবিখনৰ সংগীত পৰিচালক ৰমেন বৰুৱা। মুঠ ছটা গীত আছে; সেইবোৰ লিখিছিল কেশৱ মহন্তই আৰু কণ্ঠ দিছিল দ্বীপেন বৰুৱা আৰু ৰুণজুন ফুকনে।

মুক্তিৰ সময়ত ছবিখনে যথেষ্ট জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰিছিল।

আজলী নবৌ প্ৰথম অসমীয়া ইষ্টমেন কালাৰৰ ছবি হিচাপে স্মৰণীয়।