জুবিন গাৰ্গ

জুবিন গাৰ্গ (১৮ নৱেম্বৰ ১৯৭২ৰ পৰা ১৯ ছেপ্টেম্বৰ ২০২৫) আছিল এগৰাকী গায়ক, সুৰকাৰ, গীতিকাৰ আৰু বহু বাদ্যযন্ত্ৰ বাদক, যিয়ে আধুনিক অসমৰ সংগীতৰ ধাৰাক নতুন ৰূপ দিছিল। তেওঁ মূলতঃ অসমীয়া, বাংলা আৰু হিন্দী ছবি আৰু সংগীতত কাম কৰিছিল যদিও বড়ো, মিচিং, কাৰ্বি, ৰাভা, নেপালী, কন্নড়, তামিল আৰু সংস্কৃতকে ধৰি প্ৰায় ৪০টা ভাষা আৰু উপভাষাত গীত গাইছিল। ৩৩ বছৰীয়া কৰ্মজীৱনত তেওঁ ৪০ হাজাৰতকৈ অধিক গীত বাণীবদ্ধ কৰে আৰু তেওঁ অসমৰ সৰ্বাধিক পাৰিশ্ৰমিক লাভ কৰা গায়ক আছিল।

মেঘালয়ৰ তুৰাত এটা অসমীয়া ব্ৰাহ্মণ পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰা জুবিনৰ নাম বিশ্ববিখ্যাত সংগীত পৰিচালক জুবিন মেহতাৰ নামেৰে ৰখা হৈছিল, আৰু পিছলৈ তেওঁ বংশৰ উপাধি বৰঠাকুৰৰ সলনি নিজৰ গোত্ৰৰ নাম ‘গাৰ্গ’ গ্ৰহণ কৰে। তেওঁৰ পিতৃ এজন মেজিষ্ট্ৰেট আৰু কপিল ঠাকুৰ নামেৰে গীতিকাৰ আছিল, আৰু মাতৃ ইলি বৰঠাকুৰ এগৰাকী গায়িকা আছিল। তেওঁ ঢোল, দোতাৰা, গীটাৰ, হাৰম'নিকা, হাৰম'নিয়াম, মেণ্ডোলিন, কীবৰ্ড আৰু তবলাসহ বহুতো বাদ্যযন্ত্ৰ বজাব জানিছিল।

চলচ্চিত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁ ২০০০ আৰু ২০১০ দশকৰ বহুতো সফল ছবিৰ কণ্ঠ আৰু সুৰকাৰ আছিল। তেওঁৰ অৱদান ‘হিয়া দিয়া নিয়া’ আৰু ‘তুমি মোৰ মাথোঁ মোৰ’ (দুয়োখন ২০০০)ৰ পৰা আৰম্ভ কৰি ‘দাগ’, ‘কন্যাদান’, ‘মায়া’, ‘বাৰুদ’, ‘ৰং’, ‘দিনবন্ধূ’ হৈ ‘এখন নেদেখা নদীৰ সিপাৰে’ (২০১২)লৈকে বিস্তৃত। তেওঁ ‘মন যায়’ (২০০৮) আৰু ‘ৰদৰ চিঠি’ (২০১৪) আদি ছবিত অভিনয় কৰে, আৰু ‘মিছন চাইনা’ (২০১৭) ছবিখনৰ কাহিনী, পৰিচালনা, সংগীত আৰু মুখ্য ভূমিকাত অৱতীৰ্ণ হয়। তেওঁৰ অন্তিম চলচ্চিত্ৰ চৰিত্ৰ আছিল ‘ৰৈ ৰৈ বিনালে’ (২০২৫), যাৰ চিত্ৰনাট্য আৰু সংগীত তেওঁ নিজেই ৰচনা কৰিছিল।