অজেয়

১৯৪৬ চনত, স্বাধীনতা আৰু দেশ বিভাজনৰ কিছু আগতে, গজেন কেওট অসমৰ এখন গাঁৱত আইতাকৰ লগত থাকে। তেওঁ সৎ আৰু খঙাল, সানমানি কামেৰে জীৱিকা উপাৰ্জন কৰে আৰু গান্ধী আৰু স্বাধীনতাই অন্যায়ৰ অন্ত পেলাব বুলি বিশ্বাস কৰে। স্বাধীনতা আন্দোলনৰ যুৱ অংশগ্ৰহণকাৰী হিচাপে তেওঁ কৰা এটা আগৰ ভুলে তেওঁক তাড়া কৰি ফুৰে, যেতিয়া তেওঁ আগবঢ়া প্ৰতিবাদকাৰীসকলৰ ওচৰত এখন চিঠি পৌঁছাব নোৱাৰিলে আৰু দুজন যোদ্ধাৰ মৃত্যু হ'ল।

ছবিখনৰ বেছিভাগ অংশ নগৰখনৰ আটাইতকৈ ধনী মানুহজনৰ বিৰুদ্ধে তেওঁৰ প্ৰতিৰোধ লৈ, যিজনে আসন্ন বিভাজনক মাটি দখল কৰাৰ সুযোগ বুলি দেখে। গজেনে জাতিভেদৰ বিধিনিষেধ আৰু বাল্যবিবাহৰ বিৰুদ্ধেও যুঁজ দিয়ে। তেওঁ আঠোৰ বছৰত বিধৱা হোৱা ব্ৰাহ্মণ ছোৱালী জোবাক পিতৃৰ ইচ্ছাৰ বিৰুদ্ধে স্বাধীনতা সংগ্ৰামী মদন শৰ্মাৰ লগত পলাই যাবলৈ সহায় কৰে। তেওঁ মুছলমান ছোৱালী হাছিনাক শিকায় আৰু পিছত তাইক বিয়া কৰি গাঁও এৰি যায়।

তাৰ পিছত কাহিনীটো সমসাময়িক অসমলৈ জঁপিয়াই যায়, য'ত গজেনৰ নাতিনী, এগৰাকী জ্যেষ্ঠ আৰক্ষী বিষয়া, একে সামাজিক বেয়াবোৰৰ বিৰুদ্ধে তেওঁৰ যুঁজ অব্যাহত ৰাখে।

ছবিখন অৰুণ শৰ্মাৰ আশীৰ্বাদৰ ৰং উপন্যাসৰ ওপৰত আধাৰিত, যিয়ে ১৯৯৭ চনত সাহিত্য অকাডেমী বঁটা লাভ কৰিছিল, আৰু বৰুৱাই নিজেই ইয়াক পৰ্দাৰ বাবে ৰূপান্তৰ কৰিছিল। এটা উল্লেখযোগ্য পৰিবৰ্তন হ'ল যে গজেনৰ কাম অব্যাহত ৰখা নাতি-নাতিনীজন নাতিনী, আনহাতে উপন্যাসত সেয়া নাতি। মুহুৰত গুৱাহাটীত ২০১২ চনৰ ৩০ নৱেম্বৰত হৈছিল, আৰু মুখ্য চিত্ৰগ্ৰহণ ২০১৩ চনৰ ৪ জানুৱাৰীত সদিয়াৰ ঢোলাৰ ওচৰত আৰম্ভ হৈ তিনিচুকীয়াত চলিছিল। মুখ্য অভিনেতা ৰূপম চেতিয়াই চিত্ৰগ্ৰহণৰ আগতে চাৰিমাহ প্ৰশিক্ষণ লৈছিল। শংকৰ লাল গোয়েংকাই প্ৰযোজনা কৰিছিল, আৰু অভিনেতা-অভিনেত্ৰীৰ দলত আছে জুপিতৰা ভূঞা, মুন্মী কলিতা, কপিল বৰা আৰু ৰিম্পী দাস।

অজেয় ২০১৪ চনৰ ৩ জানুৱাৰীত মুক্তি পাইছিল। ই ৬১ সংখ্যক ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটাত অসমীয়া ভাষাৰ শ্ৰেষ্ঠ কাহিনীচিত্ৰ আৰু ২০১৪ চনৰ প্ৰাগ চিনে বঁটাত শ্ৰেষ্ঠ ছবিৰ বঁটা লাভ কৰিছিল।

ই বৰুৱাক মানৱীয়, সাহিত্যিক নাটকৰ পৰিচালক হিচাপে থকা খ্যাতি বঢ়াইছিল আৰু উপন্যাসখনৰ সংস্কাৰ আৰু বিবেকৰ বিষয়বস্তু জনসাধাৰণৰ দৃষ্টিত ৰাখিবলৈ সহায় কৰিছিল।