ফণী শৰ্মা

ফণী শৰ্মা অসমীয়া মঞ্চ আৰু আদিপৰ্বৰ চলচ্চিত্ৰৰ এগৰাকী প্ৰধান ব্যক্তিত্ব। তেজপুৰৰ বাণ ৰঙ্গমঞ্চত তেওঁৰ নাট্যজীৱনৰ আৰম্ভণি হয়, য’ত তেওঁৰ দেউতাকো এজন নামকৰা অভিনেতা আছিল। পিছত তেওঁ ভ্ৰাম্যমাণ নাট্যদল কহিনুৰ অপেৰা আৰু পূৰ্বজ্যোতি ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰত যোগ দিয়ে। অসমীয়া নাট্যজগতলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে ১৯৫০ চনত তেওঁক ‘নটসূৰ্য’ উপাধি দিয়া হয়।

প্ৰথমখন অসমীয়া ছবি ‘জয়মতী’ (1935)-ত, জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাৰ পৰিচালনাত, তেওঁ গাঁঠি হাজৰিকাৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে। আগৰৱালাৰ ‘ইন্দ্ৰমালতী’ (1939)-ত তেওঁ নায়কৰ বন্ধু ললিতৰ ভূমিকা ল’লে। আমাৰ তথ্যভাণ্ডাৰত ‘দেৱদাস’ (1937)-তো তেওঁৰ অভিনয়ৰ উল্লেখ আছে। ১৯৪৮ চনত বিষ্ণুপ্ৰসাদ ৰাভাৰ লগত তেওঁ ‘ছিৰাজ’ নিৰ্মাণ কৰে আৰু ১৯৫৫ চনত ‘পিয়লী ফুকন’ পৰিচালনা কৰি মুখ্য চৰিত্ৰতো অভিনয় কৰে। আমাৰ তথ্য অনুসৰি তেওঁ ‘ধুমুহা’ (1957), ‘পুৱতি নিশাৰ সপোন’ আৰু ‘কেচা সোণ’ (দুয়োখন 1959) আৰু ‘বিভ্ৰাট’ (1972)-ৰো পৰিচালক, আৰু ‘এৰা বাটৰ সুৰ’ (1956) আৰু ‘নৰকাসুৰ’ (1962)-ত অভিনেতা। ‘ইটো সিটো বহুতো’ (1963) আছিল তেওঁৰ শেষ অভিনয়।

নাট্যকাৰ হিচাপে তেওঁ ‘কিয়’, ‘নাগ-পাশ’, ‘কলা-বজাৰ’ আৰু বুৰঞ্জীমূলক ‘ভোগজৰা’ ৰচনা কৰে। ‘ছিৰাজ’ ছবিৰ পিছত হিন্দু-মুছলমানৰ একতাৰ বিষয়ত একে নামৰ নাটক লিখি এশতকৈও অধিক ঠাইত মঞ্চস্থ কৰে। তেওঁ জে. বি. প্ৰিষ্টলিৰ ‘এন ইন্সপেক্টৰ কলছ’ নাটখন অসমীয়ালৈ অনুবাদো কৰিছিল।