আমাৰ ঘৰ

প্ৰথমা পত্নীৰ বিয়োগৰ পাছত প্ৰদীপৰ ঘৰ পোহৰাবলৈ দীপালী আহে। প্ৰদীপে চাৰিমহীয়া কেঁচুৱা মণ্টিক দীপালীৰ হাতত গতাই নিশ্চিন্ত হয় আৰু দীপালীয়েও মণ্টিক নিজৰ সন্তানৰ দৰেই বুকুত সুমুৱাই ল'লে। ঘৰৰ সকলোৱে নতুন বোৱাৰীৰ প্ৰশংসা কৰে। কেইদিনমান পাছত দীপালীৰ কোলালৈ আহে এজনী ছোৱালী, মাইনা।

শান্তিৰে চলি থকা সংসাৰখনত অশান্তি লগায় প্ৰদীপৰ বন্ধু বলেনে, যি নেফাত কেইবছৰমান ঠিকাদাৰী কৰি চহৰলৈ উভতি আহিছে। বলেনৰ সংস্পৰ্শত প্ৰদীপে মদ আৰু জুৱা খেলিবলৈ ধৰে। ঘৰত অশান্তি আৰম্ভ হয় আৰু মদ-জুৱাৰ পইচা যোগাবলৈ ঘৰৰ বস্তু বিক্ৰী হ'বলৈ ধৰে। শেষত দীপালীয়ে মাইনাক লৈ দেউতাকৰ ঘৰলৈ যাবলৈ বাধ্য হয়। মাহীমাক বুলি ভাবি প্ৰদীপে মণ্টিক লগত যাবলৈ নিদিয়ে।

কিন্তু মণ্টি আৰু দীপালীয়ে ইজনে সিজনক এৰি থাকিব নোৱাৰে। প্ৰদীপৰ হেঁচা-ভাবুকিৰ মাজতো মণ্টি বাৰে বাৰে দীপালীৰ ওচৰ পায়গৈ। অৱশেষত প্ৰদীপৰ সংশোধন হয় আৰু তেওঁ মদ-জুৱা এৰাৰ শপত লয়। দীপালী মণ্টি আৰু মাইনাক লৈ নিজৰ ঘৰলৈ উভতি আহে।

কামৰূপ কলা মন্দিৰৰ বেনাৰত অমলেন্দু বাগচীয়ে ছবিখন প্ৰযোজনা কৰে। কাহিনী আৰু পৰিচালনা নিপ বৰুৱাৰ; চিত্ৰনাট্য আৰু সংলাপ লক্ষ্যধৰ চৌধুৰীৰ। ব্ৰজেন বৰুৱাই সংগীত পৰিচালনা কৰে আৰু ৰমেন বৰুৱাই তেওঁক সহযোগ কৰে।

ছবিখনত চাৰিটা গীত আছে আৰু চাৰিজন ভিন্ন গীতিকাৰে সেইবোৰ লিখিছিল: তফজ্জুল আলি, পদ্ম বৰকটকী, কেশৱ মহন্ত আৰু লক্ষ্যধৰ চৌধুৰী। এইখন ছবিৰ বাবেই পদ্ম বৰকটকীয়ে প্ৰথমবাৰৰ বাবে চলচ্চিত্ৰৰ গীত ৰচনা কৰে। ছবিখন ১৯৫৯ চনত (ডাটাবেছ অনুসৰি ৪ ডিচেম্বৰত) মুক্তি পায়।