সাগৰলৈ বহু দূৰ

এজন নাৱৰীয়াই ওচৰৰ ঘাটবোৰত যাত্ৰীক নৈ পাৰ কৰাই জীৱিকা নিৰ্বাহ কৰে। চৰকাৰে সেই ঠাইত দলং নিৰ্মাণ কৰাৰ সিদ্ধান্ত লোৱাত তেওঁৰ জীৱিকা সংকটত পৰে। নগৰত থকা তেওঁৰ পুত্ৰই কেৱল বিচাৰে যে দেউতাকে পৈতৃক সম্পত্তি চোৱা-চিতা কৰি থাকক।

বৰুৱাই কাহিনী লিখে আৰু পৰিচালনা কৰে, আৰু শৈলধৰ বৰুৱা আৰু বৰুৱাই প্ৰযোজনা কৰে। ছবিখনৰ দৈৰ্ঘ্য ১০৬ মিনিট, আৰু ই বৰুৱাৰ শিশু-কেন্দ্ৰিক কাহিনীৰ ত্ৰয়ীৰ প্ৰথমখন, যাৰ পিছৰ ছবি দুখন পখী (১৯৯৮) আৰু কনিকাৰ ৰামধেনু (২০০২)।

১৯৯৫ চনত ছবিখনে শ্ৰেষ্ঠ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা আৰু বৰুৱাই শ্ৰেষ্ঠ পৰিচালকৰ বঁটা লাভ কৰে। লগতে ৩১ সংখ্যক শিকাগো আন্তৰ্জাতিক চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত গেটজ বঁটা আৰু ফ্ৰান্সৰ নাণ্টে চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত শ্ৰেষ্ঠ ছবিৰ বাবে প্ৰিক্স দু পাব্লিক লাভ কৰে। ইণ্ডিয়ান পেনৰামাত ছবিখন সমালোচনা কৰি দ্য হিন্দুৰ এছ. আৰ. অশোক কুমাৰে ইয়াৰ অভিনয়, সংগীত আৰু চিত্ৰগ্ৰহণৰ প্ৰশংসা কৰে।