ৰঙা পুলিচ

পত্নীহাৰা এজন শিক্ষকৰ চাৰিজন সন্তান। ডাঙৰজন হাকিম, মাজুজন পুলিচৰ কনিষ্ঠ কৰ্মচাৰী (কনষ্টেবল), তাৰ তলত এজনী বিধৱা জীয়ৰী আৰু সৰু পুত্ৰজন বেয়া পথত ভৰি দিয়া। মাজু পুত্ৰ পুলিচ বেৰেকত থাকে, বাকীকেইজন একেটা ঘৰতে থাকে।

সৰু পুত্ৰই একোটাৰ পিছত এটা সমস্যা কৰি থাকে। এদিন ডকাইতি কৰিবলৈ গৈ তাৰ হাতত এজন মানুহৰ মৃত্যু হয়। পুৰস্কাৰপ্ৰাপ্ত কনষ্টেবল মাজু ভায়েকক নিজৰ সৰু ভাইটিকে গ্ৰেপ্তাৰ কৰিবলগীয়া হয়।

১৯৫৩ চনত যোৰহাটত নাট্যাচাৰ্য ইন্দ্ৰেশ্বৰ বৰঠাকুৰৰ নেতৃত্বত 'মিলিত শিল্পী সমাজ' নামৰ এটা সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠান গঢ়ি উঠে। ভুবন ৰঞ্জন বৰঠাকুৰ আছিল সাধাৰণ সম্পাদক আৰু আব্দুল মজিদ সাংস্কৃতিক সম্পাদক। সেই বছৰ সমাজখনে ৰমেশ শৰ্মাৰ 'ৰঙা পুলিচ' নাটখন মঞ্চস্থ কৰে। প্ৰদৰ্শনত উপস্থিত থকা নিপ বৰুৱা আৰু ব্ৰজেন বৰুৱাই নাটখনক চলচ্চিত্ৰৰূপ দিবলৈ পৰামৰ্শ দিয়ে।

সমাজখনে ইতিমধ্যে চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ 'মাটিৰ চাকি' উপন্যাসখন ছবি কৰাৰ পৰিকল্পনা কৰিছিল, কিন্তু দুয়োজনৰ পৰামৰ্শ মানি 'ৰঙা পুলিচ'কে বাছি লয়। ১৯৫৭ চনত 'মিলিত শিল্পী চিনে প্ৰডাক্‌চনচ' নামেৰে কোম্পানী পঞ্জীয়ন কৰা হয় আৰু নিপ বৰুৱাক ছবি নিৰ্মাণৰ দায়িত্ব দিয়া হয়। সমাজৰ সদস্যসকলে একেলগে টকা গোটাই ছবিখন নিৰ্মাণ কৰে।

সংগীত পৰিচালনা কৰিছিল নিজামুদ্দিন আহমদ হাজৰিকাই, ছবিত নাম উল্লেখ আছে চুটিকৈ 'নিজাম'। গীতত কণ্ঠ দিছিল ৰাণু ভট্টাচাৰ্য (ফুকন) আৰু মুহিবুদ্দিন আহমদে (তগৰ); গীতিকাৰ নুৰুল হক।

ছবিখন ১৯৫৮ চনৰ জানুৱাৰীত 'মাদাৰ ইণ্ডিয়া' ছবিখনৰ লগে লগে মুক্তি পায়। প্ৰথমে যোৰহাটৰ আচকৰণ জালানে ইয়াক পৰিবেশন কৰিছিল; পাছত নিপ বৰুৱাই কিছু বছৰ নিজেই ছবিখন চলাইছিল।

ৰঙা পুলিচ আছিল ৰাষ্ট্ৰপতিৰ ৰূপৰ পদক লাভ কৰা প্ৰথমখন অসমীয়া কথাছবি। ইয়াৰ আগতে ফণী শৰ্মা পৰিচালিত পিয়লী ফুকন (১৯৫৫), নিপ বৰুৱা পৰিচালিত মাক আৰু মৰম (১৯৫৭) আৰু তেজীমলা ছবিয়ে 'চাৰ্টিফিকেট অৱ মেৰিট' লাভ কৰিছিল।