মা

সুৰভি আৰু মিনতি উচ্চ বংশৰ দুই ভনী। সুৰভিৰ বিয়া হয় এডভোকেট দীপক চৌধুৰীৰ লগত, আনহাতে মিনতিয়ে ঘৰৰ অসন্মতিতো স্কুল মাষ্টৰ অনিল কলিতাক প্ৰেম-বিবাহ কৰায়। মিনতিৰ দুটা সন্তান সোণ আৰু জোন। সুৰভি নিসন্তান, আৰু সেই দুখত তেওঁৰ অন্তৰ জুৰুলি-জুপুৰি।

ধন ঘটিবলৈ অত্যধিক পৰিশ্ৰম কৰি অনিলৰ স্বাস্থ্য ভাঙে, তাৰ পিছত এক মটৰ দুৰ্ঘটনাত তেওঁৰ এখন ভৰি কটা যায়, আৰু ঘৰখনক চৰম দাৰিদ্ৰই গ্ৰাস কৰে। স্বামীৰ চিকিৎসাৰ বাবে মিনতি সুৰভিৰ ওচৰত টকা বিচাৰি যায়, আৰু সুৰভিয়ে জোনৰ বিনিময়ত টকা দিয়ে। মিনতিয়ে শপত খায় যে জোনক আৰু কেতিয়াও ঘূৰাই নিবিচাৰে। ইফালে বৰষুণত তিতি চিকিৎসাৰ অভাৱত সোণৰ মৃত্যু হয়, আৰু দুটা সন্তান জন্ম দিয়াৰ পিছতো মিনতি নিসন্তান হৈ পৰে। অনিলহঁতৰ দুৰৱস্থা দেখি এডভোকেট চৌধুৰীয়ে কোনেও নজনাকৈ তেওঁলোকক গাঁৱৰ পৰা চহৰলৈ আনি ভাৰাঘৰত থকাৰ ব্যৱস্থা কৰি দিয়ে।

জোন ডাঙৰ হৈ কলেজত নাম লগায়। এদিন গাড়ী চলাই অহাৰ সময়ত অনিলৰ লগত খুন্দা লাগে, আৰু সি তেওঁক নিজৰ গাড়ীতে ঘৰলৈ লৈ যায়। মিনতিয়ে মাকৰ মৰমেৰে তাক চাহ-জলপান খুৱাই পঠায়। জোনে ঘৰত কথাটো কওঁতে সুৰভিয়ে মিনতিয়ে জোনক কাঢ়ি লৈ যায় নেকি বুলি অজান আশংকাত কঁপি উঠে। অনিলে মিনতিক লৈ গাঁৱলৈ উভতি যায় আৰু তাতেই তেওঁৰ মৃত্যু হয়। অকলশৰীয়া মিনতিয়ে আগৰ প্ৰতিশ্ৰুতি অনুসৰি পুতেকক নিজৰ পৰিচয় দিব নোৱাৰে। অৱশেষত জোনে সকলো কথা গম পাই জন্মদাত্ৰী মাকক বিচাৰি গাঁৱলৈ যায়, আৰু সুৰভি আৰু দীপক চৌধুৰীও তাৰ পিছে পিছে গাঁৱলৈ ৰাওনা হয়।

ছবিখন ১৯৮৬ চনত মুক্তি পায় আৰু এন চি প্ৰডাকচনৰ বেনাৰত এন চি দত্তই প্ৰযোজনা কৰে। সংগীত পৰিচালনা আৰু গীত ৰচনা ভূপেন হাজৰিকাৰ। শান্তা উজীৰ, মালবিকা বৰা আৰু পুলক বেনাৰ্জীয়ে গীতসমূহ গাইছে। মলয়া গোস্বামী, মৃদুলা বৰুৱা, বিজু ফুকন আৰু নিপন গোস্বামীয়ে মূল ভূমিকাত অভিনয় কৰিছে।