ভক্ত প্ৰহ্লাদ

স্বৰ্গৰ দুৱৰী জয় আৰু বিজয়ে ঋষিৰ শাপত মৰ্ত্যত অসুৰ হিৰণ্যাক্ষ আৰু হিৰণ্যকশিপুৰূপে জন্ম লয়। বৰাহৰূপী বিষ্ণুৱে জ্যেষ্ঠ ভাতৃ হিৰণ্যাক্ষক বধ কৰাত হিৰণ্যকশিপুয়ে জীৱনৰ শেষ মুহূৰ্তলৈ বিষ্ণুৰ বিৰোধিতা কৰাৰ সংকল্প লয়। দেৱৰ্ষি নাৰদৰ পৰামৰ্শত অমৰত্বৰ বৰ পাবলৈ তেওঁ গৰ্ভৱতী পত্নী কয়াধু আৰু ৰাজ্যৰ দায়িত্ব মহামন্ত্ৰীক গতাই কৈলাসলৈ তপস্যা কৰিবলৈ যায়। ইন্দ্ৰই কয়াধুক অপহৰণ কৰে আৰু তপস্যাত বিঘিনি ঘটাবলৈ বহু চেষ্টা কৰিও সফল নহয়।

কয়াধুৱে বন্দীত্বৰ পৰা পলাই নাৰদৰ আশ্ৰমত আশ্ৰয় লয়। তাতে নাৰদে তেওঁক ভক্তিতত্ত্বৰ কথা শুনায় আৰু গৰ্ভস্থ সন্তানেও হৰিনাম শুনিবলৈ পায়। হিৰণ্যকশিপুৱে ব্ৰহ্মাৰ পৰা চৰ্তসাপেক্ষে অমৰত্বৰ বৰ লাভ কৰি স্বৰ্গ, মৰ্ত্য আৰু পাতাল জয় কৰি ৰাজধানীলৈ ঘুৰি আহে আৰু পুত্ৰ প্ৰহ্লাদক চাবলৈ যায়। কিন্তু বিষ্ণুৰ চিৰশত্ৰুৰ পুত্ৰৰ মুখত হৰিনাম শুনি তেওঁ আচৰিত হয়। ষণ্ড আৰু অমৰ্কক অসুৰৰ শিক্ষা দিবলৈ দায়িত্ব দিয়া হয়, কিন্তু প্ৰহ্লাদৰ মুখৰ পৰা হৰিনাম নুগুচে আৰু নানা শাস্তিয়েও তেওঁক সলাব নোৱাৰে। শেষত বিষ্ণুৱে নৰসিংহ ৰূপ ধৰি হিৰণ্যকশিপুক বধ কৰে।

অমলেন্দু বাগচীয়ে শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ, ৰামকৃষ্ণ পৰমহংস আৰু ভোলাগিৰি মহাৰাজৰ ৰচনাৰ সাৰ লৈ ছবিৰ কাহিনী লিখিছিল। নিপ বৰুৱাই ছবিখন পৰিচালনা আৰু প্ৰযোজনা দুয়োটাই কৰিছিল। সংগীত পৰিচালনা ব্ৰজেন বৰুৱাৰ আৰু গীত লিখিছিল কেশৱ মহন্তই।