অকণ

অকণ মাক-দেউতাক নথকা এটি দুখীয়া ল'ৰা। সি আইতাকৰ লগত চৌধুৰীৰ চৌহদত থাকে, য'ত তাৰ দেউতাকে জীয়াই থাকোঁতে কাম কৰিছিল। দুখীয়া হ'লেও সি অতি প্ৰাণচঞ্চল। এবাৰ বন্ধত ল'ৰা-ছোৱালীবোৰক অসমৰ বিভিন্ন ঠাইলৈ লৈ যোৱাৰ সিদ্ধান্ত লোৱা হয়, যাতে সিহঁতৰ ভূগোল, ইতিহাস, সংস্কৃতি আৰু সাধাৰণ জ্ঞান বাঢ়ে। পৰ্যটন বাছৰ বন্দোৱস্ত কৰা হয় আৰু শিক্ষক দিবাকৰ পথপ্ৰদৰ্শক হৈ লগত যায়। অকণে নিজৰ খৰচ দিব নোৱাৰে, কিন্তু লগৰবোৰে তাক এৰি নাযায়; সিহঁতে অলপ অলপ পইচা তুলি অকণৰ ভাগখিনি পূৰণ কৰে।

ল'ৰা-ছোৱালীবোৰে বৰপেটা, হাজো, গুৱাহাটী, কাজিৰঙা, শিৱসাগৰ আদি ঠাই ফুৰে আৰু দৌল-দেৱালয়, অৰণ্য, চিৰিয়াখানা, সংগ্ৰহালয়, চাহ বাগিছা আদি চায়। দিবাকৰ শৃঙ্খলাৰ ক্ষেত্ৰত কঠোৰ, কিন্তু তেওঁৰ শিকোৱা পদ্ধতি ব্যতিক্ৰমী; যাত্ৰাপথত তেওঁ সাধু আৰু ঐতিহাসিক কাহিনী কৈ শিশুবোৰক শিকায়।

অকণ সৰল অন্তৰৰ আৰু ভয়ডৰবিহীন। কোনো কামতে সি পিছ নহঁহে। তাৰ জনপ্ৰিয়তাই আবিৰক ঈৰ্ষাতুৰ কৰে আৰু সি প্ৰায়ে অকণক অপমান কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে, কিন্তু অকণে খং নকৰি হাঁহিমুখে সকলো সহ্য কৰে। ঘটনাক্ৰমে আবিৰ পাহাৰৰ শিখৰৰ পৰা পৰি যায় আৰু অকণে তাক বচাবলৈ যায়। আবিৰ বাচি যায়, কিন্তু অকণ পিচলি গৈ মৃত্যুমুখত পৰে। তাৰ মৃতদেহ ঘৰলৈ অনা হয় আৰু জীৱনৰ একমাত্ৰ সম্বল নাতিয়েকক হেৰুৱাই আইতাক মূৰ্চ্ছা যায়। অকণৰ লগৰীয়াবোৰে ওচৰ চাপি আহি কয় যে আজিৰ পৰা সিহঁতেই তেওঁৰ নাতি-নাতিনী।

জি বি চি প্ৰডাকচনচৰ বেনাৰত চিৰঞ্জীলাল চৌধুৰীয়ে ছবিখন প্ৰযোজনা কৰে। গৌৰী বৰ্মনে নিজৰ কাহিনীৰ আধাৰত ছবিখন পৰিচালনা কৰে আৰু চিত্ৰনাট্য লিখে নিৰোদ চৌধুৰীয়ে। ভূপেন হাজৰিকাই সংগীত পৰিচালনাৰ লগতে গীতো লিখিছিল, আৰু শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱ বিৰচিত এটা বৰগীতো ছবিখনত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে। ছবিখন ১৯৮০ চনত মুক্তি পোৱা এখন ৰঙীন ছবি।

অকণক প্ৰথম অসমীয়া শিশু চলচ্চিত্ৰ বুলি গণ্য কৰা হয়।