ওপজা সোণৰ মাটি

চহৰৰ পৰা দূৰৰ কদমণি গাঁৱত শিক্ষিত কিন্তু নিবনুৱা হেমন্ত শইকীয়াক শিৱৰাম কাকতি আৰু তেওঁৰ কন্যা পূৰ্ণিমাই নিজৰ মাটিত খেতি কৰিবলৈ পৰামৰ্শ দিয়ে। সমবায় ভিত্তিত বৈজ্ঞানিক পদ্ধতিৰে খেতি কৰাৰ চিন্তাটোৱে তাক আকৰ্ষিত কৰে আৰু আন কেইজনমান ডেকাৰ সৈতে মিলি ৰাষ্ট্ৰীয়কৃত বেংকৰ পৰা ঋণৰ বাবে আবেদন জনায়। এই পদক্ষেপে গাঁৱৰ মহাজন উমাৰামক শংকিত কৰি তোলে, কাৰণ বন্ধকী মাটিৰ বিপৰীতে অধিক সুতত ধন ধাৰলৈ দি অহা উমাৰামে গাঁওবাসীয়ে বেংকৰ কাষ চাপিলে নিজৰ আধিপত্য হেৰুৱাব বুলি ভয় কৰে। উমাৰামে পূৰ্ণিমাৰ সৈতে হেমন্তৰ ঘনিষ্ঠতাকো সহ্য কৰিব নোৱাৰে। হেমন্তৰ দেউতাকে উমাৰামৰ ওচৰত বন্ধকত থকা দুই বিঘা মাটিত এটা কাৰখানা খুলিবলৈ চহৰৰ ধনী ব্যক্তি নিৰ্মল হাজৰিকাক অনুৰোধ কৰে, কিন্তু হাজৰিকাৰ পুত্ৰ পংকজ আৰু কন্যা অপৰ্ণাই এই পৰিকল্পনাৰ বিৰোধিতা কৰে।

ব্ৰজেন বৰুৱাই পৰিচালনা কৰা পাঁচখন ছবিৰ ভিতৰত এইখনেই আছিল অন্তিমখন। লখিমপুৰত দৃশ্যগ্ৰহণ সমাপ্ত কৰাৰ পিছত সম্পাদনাৰ কাম শেষ হোৱাৰ পূৰ্বেই তেওঁৰ দেহাৱসান ঘটে। প্ৰগতি চিনে প্ৰডাকচনে প্ৰযোজনা কৰা এই ছবিখনৰ সংগীত ৰমেন বৰুৱাৰ আৰু চিত্ৰগ্ৰহণ নলিন দুৱৰাৰ। ১৯৩০ৰ পৰা ১৯৬০ৰ দশকলৈ ভাৰতত চলা সমবায় আন্দোলনৰ পটভূমিত নিৰ্মিত ছবিখনে কৃষি ক্ষেত্ৰত এই আন্দোলনে কঢ়িয়াই অনা সম্ভাৱনাক দাঙি ধৰিছিল।

ছবিখন ব্যৱসায়িকভাৱে সফল হয় আৰু ১৯৭২ চনৰ বাবে অসমীয়া ভাষাৰ শ্ৰেষ্ঠ ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰে।