সৰাপাত

ৰত্নকান্ত মৌজাদাৰৰ একমাত্ৰ পুত্ৰ জীৱন। মৌজাদাৰৰ ঘৰতে আশ্ৰয় লোৱা ঘাট-মাউৰা ছোৱালী শেৱালী আপোন জীয়ৰীৰ দৰে ডাঙৰ হয় আৰু জীৱনৰ সৈতে তাইৰ প্ৰেমৰ সম্পৰ্ক গঢ়ি উঠে। জীৱন উচ্চশিক্ষাৰ বাবে গুৱাহাটীলৈ যায়। ইফালে মৌজাদাৰনীৰ মৃত্যু হোৱাত মৌজাদাৰে সাবিত্ৰীক বিয়া কৰায়, আৰু তাই দুয়োজনৰ মাজত বাধা হৈ থিয় দিয়ে।

সাবিত্ৰীৰ চক্ৰান্তত জীৱন আঘাত পাই হাস্পাতালত পৰি থাকে, আৰু শেৱালীয়ে কাৰ্তিক নামৰ দৰিদ্ৰ আৰু পঙ্গু মানুহ এজনৰ ঘৰত আশ্ৰয় লয়। তাতেই তাই জীৱনৰ সন্তান এটাক জন্ম দিয়ে। সাবিত্ৰী অসৎ চৰিত্ৰৰ আছিল আৰু বিয়াৰ পিছতো পূৰ্বৰ প্ৰেমিক হেমেনৰ সৈতে সম্পৰ্ক ৰাখিছিল। এদিন মৌজাদাৰে দুয়োকে অসংযত অৱস্থাত ধৰা পেলাই খঙত তাইক গুলীয়াই মাৰে আৰু জেইললৈ যায়।

জীয়াই থাকিবলৈ শেৱালীয়ে শিল ভাঙিবলৈ লয়। এদিন কাম কৰি থাকোঁতে তাইৰ সৰু ল'ৰাটো হেৰাই যায়, আৰু আৰম্ভ হয় দীঘলীয়া সন্ধান: মৌজাদাৰে জীৱনক, জীৱনে শেৱালীক আৰু শেৱালীয়ে সন্তানটিক বিচাৰি ফুৰে। শেষত সকলোৱে সকলোকে লগ পায়, কিন্তু তেতিয়া শেৱালী ৰুগ্ন হৈ হাস্পাতালত ভৰ্তি। তাতেই তাইৰ মৃত্যু হয়, আৰু তাই আকৌ সেই ঘৰলৈ উভতিব নোৱাৰে।

আনোৱাৰ হুছেইনে আনোৱাৰ ফিল্মচৰ বেনাৰত ছবিখন নিৰ্মাণ আৰু পৰিচালনা কৰিছিল। সঙ্গীত পৰিচালনা মুকুল বৰুৱাৰ। ছবিখনত ছটা গীত আছে, গীত লিখিছিল মুকুল বৰুৱা আৰু লক্ষহীৰা দাসে। কণ্ঠদান কৰিছিল বীৰেণ দত্ত, লক্ষহীৰা দাস, জ্যোতিৰ্ময় কাকতি আৰু গুণদা দাসে।