ললিতা

আঁহতগুৰি গাঁৱত ললিতাৰ লগত শিৱসাগৰৰ সমাজকৰ্মী ৰাজেন চৌধুৰীৰ চিনাকি হয়। প্ৰলোভনত পৰি আৰু বিয়াৰ আশা কৰি ললিতাই তেওঁৰ ওচৰত নিজকে সমৰ্পণ কৰে। চাৰি মাহ পিছত চৌধুৰীয়ে তাইক এটা ল’ৰাৰ লগত গুৱাহাটীলৈ পঠাই দিয়ে। তাত পাই তাই নিজৰ বিপদৰ কথা বুজিব পাৰে। ঘটনাক্ৰমে তাই সমাজে বেয়া বুলি ভবা আফজল আলীৰ ঘৰত উপস্থিত হয়। আফজলে ভনীয়েকৰ মৰ্যাদাৰে তাইক আশ্ৰয় দিয়ে, তাইৰ নতুন নাম হয় মৃণালিনী, আৰু তাতেই তাই চন্দনা নামৰ কন্যা সন্তানৰ জন্ম দিয়ে।

ঊনৈশ বছৰ পিছত ৰাজেন চৌধুৰী গুৱাহাটীত সমাজৰ গণ্যমান্য ব্যক্তি, তেওঁৰ জীয়েক ইলা। তেওঁ পুৰণি বন্ধু ত্ৰিলোচন কাকতিক লগ পায়, যাৰ লগত মিলি তেওঁ এসময়ত চৰকাৰী ধন আত্মসাৎ কৰিছিল। কাকতি এতিয়া উদ্যোগপতি, তেওঁৰ দুই পুত্ৰ ৰাজীৱ আৰু সঞ্জীৱ। ৰাজীৱে ইলাক বিয়া কৰায়।

কাকতিৰ সৰু পুত্ৰ সঞ্জীৱৰ লগত ললিতা ওৰফে মৃণালিনীৰ জীয়েক চন্দনাৰ চিনাকি হয়। সঞ্জীৱে গম পায় যে দেউতাকৰ কাৰখানা চৰকাৰী ধন আত্মসাৎ কৰি গঢ়া আৰু চন্দনা ৰাজেন চৌধুৰীৰে অবৈধ সন্তান। সঞ্জীৱৰ হাতত থকা দুখন পুৰণি চিঠি প্ৰকাশ পালে চৌধুৰীৰ সামাজিক প্ৰতিষ্ঠা ধূলিসাৎ হ’ব, সেয়ে চিঠি দুখন হাত কৰিবলৈ সঞ্জীৱৰ ওপৰত অত্যাচাৰ আৰম্ভ হয়।

ছবিখন চৌধুৰী চলচ্চিত্ৰ প্ৰতিষ্ঠানৰ বেনাৰত অপূৰ্ব চৌধুৰীয়ে প্ৰযোজনা কৰিছিল। কাহিনী আৰু চিত্ৰনাট্যৰ লগতে পৰিচালনাও ব্ৰজেন বৰুৱাৰ। সঙ্গীত ৰমেন বৰুৱাৰ, গীত লিখিছিল ব্ৰজেন বৰুৱা আৰু কেশৱ মহন্তই। শব্দগ্ৰহণ সতীশ চৌহানৰ আৰু শব্দ পুনৰ্সংযোজন শিৱ ভট্টাচাৰ্যৰ। অভিনেতাসকলৰ ভিতৰত বিজু ফুকন আছিল।