জীৱন বাটৰ লগৰী

পবিত্ৰ বৰুৱা এজন উচ্চ বিদ্যালয়ৰ অধ্যক্ষ, তেওঁ পত্নী প্ৰফুল্লী আৰু পঢ়াত মনোযোগী যমজ সন্তান প্ৰীতম আৰু তৰালীৰ সৈতে সন্তুষ্ট জীৱন যাপন কৰে। যমজ দুজনে মেট্ৰিকত প্ৰথম স্থান লাভ কৰি পঢ়িবলৈ গুৱাহাটীলৈ যায়, কিন্তু গৌৰৱান্বিত পিতৃ-মাতৃয়ে বুজি নাপায় যে সিহঁতে চিৰদিনৰ বাবে গাঁও এৰিছে। প্ৰীতম পাছত বৃত্তি লৈ আমেৰিকালৈ যায়, মুম্বাইত এটা বহুজাতিক প্ৰতিষ্ঠানলৈ উভতি আহে আৰু নিজৰ বসৰ জীয়ৰীক বিয়া কৰায়। তৰালীয়ে এজন আমেৰিকানক বিয়া কৰি বিদেশত স্থিৰ হয়। মাকৰ মৃত্যু হ'লেও দুয়ো ঘৰলৈ নাহে।

গাঁৱৰ সিপাৰে কৃষক দীননাথ বৰা আৰু শিক্ষয়িত্ৰী পত্নী নিৰ্মলীয়ে সন্তান মোহেন আৰু মালতীয়ে পঢ়া-শুনা অৱহেলা কৰা বুলি চিন্তা কৰে। সন্তানৰ পৰীক্ষাত অকৃতকাৰ্য হয়, কিন্তু পিতৃ-মাতৃয়ে সিহঁতক অন্য পথ বিচাৰি পোৱাত সহায় কৰে। মোহেনে ঋণ লৈ ট্ৰেক্টৰ কিনি কৃষিকৰ্মত নিজকে নিয়োজিত কৰে আৰু মালতীয়ে গাঁৱৰ আন ছোৱালীৰ সৈতে এটা স্বনিয়োজিত গোট গঠন কৰে।

দিফুৰ হিলছ মচন পিকচাৰ্ছ এছোচিয়েশ্যনৰ বেনাৰত টিমথি দাস হানচেয়ে ছবিখন পৰিচালনা কৰিছে। ছবিখন অসমৰ গ্ৰাম্য আৰু নগৰীয়া অঞ্চলৰ মাজত গতি কৰে আৰু ৩৫ মিলিমিটাৰত চিনেমাস্কোপত গ্ৰহণ কৰা হৈছিল। ইয়াত বেকাৰত্ব, বিশৃংখল শিক্ষাব্যৱস্থা আৰু কৃষি উৎপাদনৰ নিম্ন হাৰৰ প্ৰসংগ ছুঁই যোৱা হৈছে আৰু যুক্তি দিয়া হৈছে যে ডেকাসকলে ঐতিহ্যগত মূল্যবোধ নেৰাকৈ আধুনিকতাক আঁকোৱালি ল'ব লাগে।

গুৱাহাটীৰ মূল চলচ্চিত্ৰ বৃত্তৰ বাহিৰত কাৰ্বি আংলঙৰ পাহাৰীয়া অঞ্চলত নিৰ্মিত এখন ফিচাৰ ছবি হিচাপে ই উল্লেখযোগ্য।