এখন নেদেখা নদীৰ সিপাৰে

সমাজকৰ্মী শ্ৰীধৰ ৰঞ্জন মাজুলীৰ পৰা নিৰুদ্দেশ হৈছে। প্ৰায় সাত বছৰৰ পিছত, যেতিয়া তেওঁক আইনীভাৱে মৃত ঘোষণা কৰিবলৈ ওলোৱা হৈছে, তেতিয়া তেওঁৰ পুৰণি বন্ধু মুম্বাইৰ সাংবাদিক অভিজিৎ শাণ্ডিল্যই তেওঁক বিচাৰি দ্বীপখনলৈ যায়।

মাজুলী সন্দেহৰে ভৰা। সন্ত্ৰাসবাদী আৰু আৰক্ষী দুয়ো বাহিৰৰ মানুহজনক অবিশ্বাস কৰে, আৰু অভিজিতে নিজকে এনে ঠাইত অচিনাকি পায় যি তেওঁক সহজ উত্তৰ নিদিয়ে। তেওঁ স্থানীয় গাইড সুদক্ষিণাৰ লগত বন্ধুত্ব কৰে, যিগৰাকীয়ে এসময়ত শ্ৰীধৰৰ লগত কাম কৰিছিল। তেওঁৰ নিজৰ ভয় আছে আৰু অভিজিৎ ওচৰ চাপিলেই তেওঁ দূৰত্ব বজাই ৰাখে। অভিজিতে সূত্ৰ অনুসৰণ কৰি যোৱাৰ লগে লগে কাহিনীটো শ্ৰীধৰৰ নিৰুদ্দেশৰ আঁৰৰ সত্যৰ ফালে আগবাঢ়ে।

কটকীয়ে কৈছে যে কাহিনীটো কাল্পনিক, যদিও ১৯৯৭ চনত মাজুলীৰ পৰা অপহৃত হোৱা কৰ্মী সঞ্জয় ঘোষৰ নিৰুদ্দেশৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত। ছবিখন মাজুলী, যোৰহাট আৰু মুম্বাইত তোলা হৈছিল, সংগীত জুবীন গাৰ্গৰ আৰু চিত্ৰগ্ৰহণ মধু অম্বাটৰ। ভূপেন হাজৰিকাই আৰম্ভণিৰ বাবে ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ কণ্ঠত এটা কবিতা ৰেকৰ্ড কৰিছিল। কটকীয়ে ২০১০ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰীত তেওঁৰ লগত সেয়া ৰেকৰ্ড কৰিছিল, যেতিয়া গায়কজন ইতিমধ্যে অসুস্থ আছিল।

ছবিখনে সাধাৰণতে ইতিবাচক সমীক্ষা লাভ কৰিছিল। উৎপল বৰপূজাৰীয়ে কটকীৰ প্ৰথম ছবিক সম্ভাৱনাপূৰ্ণ বুলি কৈছিল আৰু আন সমালোচকে বিষয়টোৰ সৎ উপস্থাপন আৰু ৰাজ জুতশীৰ অভিনয়ৰ প্ৰশংসা কৰিছিল। ছবিখনে ২০১০ৰ পৰা ২০১২লৈকে অসম ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটাত শ্ৰেষ্ঠ চিত্ৰনাট্যৰ বঁটা লাভ কৰিছিল। ৫৯ সংখ্যক ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটাৰ বিচাৰকমণ্ডলীয়ে ছবিখন যথেষ্ট অসমীয়া নহয় বুলি কৈ শ্ৰেষ্ঠ অসমীয়া ছবিৰ শাখাৰ পৰা বাতিল কৰাত জনসাধাৰণৰ মাজত বিতৰ্কৰ সৃষ্টি হৈছিল।

ছবিখন অসমৰ বিদ্ৰোহৰ বছৰবোৰৰ চিন্তাশীল উপস্থাপন হিচাপে আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটাৰ বাতিলকৰণে কি এখন ছবিক আঞ্চলিক কৰে সেই বিষয়ে আৰম্ভ কৰা বিতৰ্কৰ বাবে স্মৰণীয়।