দুৱাৰ

কাহিনীৰ পটভূমি অসম আন্দোলন আৰু তাৰ পিছৰ সময়। দ্বিজেন ভট্টাচাৰ্য এজন যুৱ শিক্ষাবিদ আৰু লেখক, ছাত্ৰ আন্দোলনত তেওঁৰ জড়িত থকাই তেওঁৰ ব্যক্তিগত আৰু পেশাদাৰী জীৱনত স্থায়ী দাগ এৰি যায়। প্ৰেমৰ উপন্যাস লিখিবলৈ চেষ্টা কৰোঁতে, বিদ্ৰূপাত্মকভাৱে তেওঁ পত্নী মনোশীৰ লগত ঘনিষ্ঠতা হেৰুৱাই পেলায়। তেওঁলোকৰ বিবাহ কঠিন পৰ্যায়ৰ মাজেদি যায়। দ্বিজেনে স্নায়বিক ভ্ৰম আৰু গুৰুতৰ বিষণ্ণতাত ভোগে আৰু নিজৰ শৈক্ষিক আৰু ব্যক্তিগত দায়িত্বৰ পৰা আঁতৰি গৈ দৈনন্দিন জীৱনৰ পৰা মুক্তি পাবলৈ চেষ্টা কৰে।

অনুৰাগ (২০০৪)ৰ পিছত এইখন চক্ৰৱৰ্তীৰ পৰিচালক হিচাপে পঞ্চম ছবি। ১৯৮৮ চনত অপূৰ্ব শৰ্মাৰ বাহিৰলৈ যোৱা বাট গল্পটো পঢ়াৰ পৰাই তেওঁ ধাৰণাটো মনত ঘূৰাই আছিল। তেওঁ ব্যাখ্যা কৰিছে যে মূল গল্পটো প্ৰচলিত গল্পতকৈ এক মনৰ অৱস্থা, বিদেশী খেদা আন্দোলনৰ দিনত লিখা, আৰু তেওঁৰ ছবিয়ে সেই সময়ৰ সাধাৰণ মানুহৰ মানসিকতা প্ৰতিফলিত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছে। প্ৰযোজক সঞ্জীৱ নাৰায়ণে চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণক সামাজিক দায়িত্ব বুলি বৰ্ণনা কৰিছিল।

চিত্ৰগ্ৰহণ ২০১০ চনৰ নৱেম্বৰৰ পৰা ২০১১ চনৰ মাৰ্চলৈ দ্য গেটৱে কাৰ্যকৰী নামেৰে চলিছিল, বেছিভাগ গুৱাহাটী আৰু নামেৰীত, আৰু পোষ্ট-প্ৰডাকচন চেন্নাইত। দ্বিজেনৰ ভূমিকাত অভিনয় কৰা কপিল বৰাই প্ৰস্তুতিৰ বাবে বহুতো কৰ্মশালাত অংশ লৈছিল, আৰু তেওঁৰ বেছিভাগ দৃশ্য নীৰৱ বা প্ৰায় নীৰৱ। ছবিখনত ইংৰাজী উপশিৰোনাম আছে।

দ্বাৰে ২০১০ৰ পৰা ২০১২লৈকে অসম ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটাত শ্ৰেষ্ঠ পৰিচালক, শ্ৰেষ্ঠ সংগীত আৰু শ্ৰেষ্ঠ অডিঅ'গ্ৰাফীৰ বঁটা লাভ কৰিছিল।

১৯৮০ দশকৰ ৰাজনৈতিক অশান্তিৰ ইয়াৰ আত্মমুখী উপস্থাপনে ইয়াক সেই সময়ৰ বিষয়ে অধিক চিন্তাশীল ছবিবোৰৰ অন্যতম কৰি তুলিছে।