ভিলেজ ৰকষ্টাৰ্ছ

ধুনুৰ বয়স দহ বছৰ আৰু তাই নিম্ন অসমৰ কলৰদীয়া গাঁৱত বিধৱা মাক আৰু বৰ ভায়েকৰ লগত থাকে। গাঁৱৰ এক অনুষ্ঠানত মাকক জলপান বিক্ৰী কৰাত সহায় কৰি থাকোঁতে তাই এদল ল'ৰাক থাৰ্মোকলৰ তৈয়াৰী বাদ্যযন্ত্ৰ বজাই ভিৰৰ আগত সংগীত পৰিবেশন কৰা দেখে, আৰু নিজেও এটা গিটাৰ কাটি বনাই তেওঁলোকক অনুকৰণ কৰে।

এখন কমিক বহীয়ে তাইক এক ডাঙৰ ভাবনা দিয়ে: তাই এনে এটা দল গঢ়িব বিচাৰে যি প্ৰকৃত বাদ্যযন্ত্ৰ বজাব। তাই যিমান পাৰে সঞ্চয় কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে, আৰু বাতৰিকাকতৰ এটুকুৰা কাগজে তাইক বিশ্বাস কৰায় যে ইতিবাচকভাৱে ভাবিলে গিটাৰখন কোনোবাকৈ তাইৰ হাতত আহি পৰিব। তাৰ পিছতেই বানপানী আহে আৰু পৰিয়ালটোৰ শস্য ধ্বংস কৰে, আৰু ধুনুৱে নিজৰ সপোনটো আৰু ঘৰখনৰ জীয়াই থকাৰ প্ৰয়োজনৰ মাজত ওজন কৰিব লগা হয়।

ছবিখনে নাটকীয়তাৰ পৰা আঁতৰি থাকে। ইয়াৰ নাটক সৰু সৰু সিদ্ধান্তত, গাঁৱৰ গৃহস্থালীৰ কাম আৰু বৰষুণৰ বতৰৰ ছন্দত, আৰু এজনী শিশুৰ এই বিশ্বাসত নিহিত যে বেলেগ ধৰণৰ জীৱন সম্ভৱ।

ৰীমা দাসে ছবিখন নিজেই লিখিছিল, পৰিচালনা, প্ৰযোজনা, চিত্ৰগ্ৰহণ আৰু সম্পাদনা কৰিছিল। তেওঁ কোনো দল নোহোৱাকৈ কাম কৰিছিল, এটা কেননৰ ৫ডি কেমেৰা আৰু এটা লেন্স ব্যৱহাৰ কৰি, যিটো তেওঁ সোণৰ গহনা বিক্ৰী কৰি আৰু ঋণ লৈ কিনিছিল, লগতে তেওঁৰ খুড়তুতো ভনীয়েক মল্লিকা দাসৰ সহায় আছিল। সকলো চিত্ৰগ্ৰহণ তেওঁৰ নিজৰ গাঁও কলৰদীয়াত কৰা হৈছিল, আৰু অভিনেতা-অভিনেত্ৰীসকল আছিল অভিনয়ৰ প্ৰশিক্ষণ নথকা ওচৰ-চুবুৰীয়া আৰু আত্মীয়, তেওঁৰ খুড়তুতো ভনীয়েক ভনিতা দাস মুখ্য ভূমিকাত।

চিত্ৰগ্ৰহণ প্ৰায় চাৰি বছৰ ধৰি চলিছিল। কাহিনীৰ বীজ আহিছিল দাসৰ প্ৰথম ছবি অন্তৰ্দৃষ্টিৰ পোষ্ট-প্ৰডাকচনৰ সময়ত, যেতিয়া তেওঁ এদল শিশুক ৰেডিঅ'ৰ গান কল্পিত বাদ্যযন্ত্ৰত অনুকৰণ কৰি থকা দেখিছিল।

ছবিখনৰ প্ৰিমিয়াৰ ২০১৭ চনত টৰণ্টো আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ উৎসৱত হৈছিল আৰু ২০১৮ চনৰ ১৩ এপ্ৰিলত ঘোষিত ৬৫ সংখ্যক ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটাত শ্ৰেষ্ঠ কাহিনীচিত্ৰৰ স্বৰ্ণকমল লাভ কৰে। ছবিখনে শ্ৰেষ্ঠ শিশু শিল্পী, শ্ৰেষ্ঠ লোকেশ্বন ধ্বনি গ্ৰাহক আৰু শ্ৰেষ্ঠ সম্পাদনাৰো বঁটা লাভ কৰে। ভাৰতে ইয়াক ৯১ সংখ্যক একাডেমি বঁটাৰ বাবে আনুষ্ঠানিক প্ৰবেশ হিচাপে বাছনি কৰিছিল, যদিও নটা ছবিৰ চূড়ান্ত তালিকালৈ ই যাব নোৱাৰিলে।

ফিল্ম ক্ৰিটিক্স চাৰ্কল অৱ ইণ্ডিয়াই ইয়াক ২০১৭ চনৰ শ্ৰেষ্ঠ ভাৰতীয় ছবি বুলি নামাংকিত কৰে। বিচাৰকসকলে গ্ৰাম্য জীৱনৰ গীতিময় চিত্ৰণ, লিংগ-নিয়মৰ নীৰৱ উপস্থাপন আৰু ভনিতা দাসৰ স্বাভাৱিক উপস্থিতিৰ প্ৰশংসা কৰিছিল, আৰু বহুতো মন্তব্যকাৰীয়ে ইয়াক ভাৰতত স্বতন্ত্ৰ চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণৰ আগমনৰ সংকেত বুলি দেখিছিল।

ভিলেজ ৰকষ্টাৰ্ছে ৰীমা দাসক দেশৰ অন্যতম অতি মনোযোগেৰে অনুসৰণ কৰা স্বতন্ত্ৰ পৰিচালক কৰি তুলিলে আৰু দেখুৱালে যে সামান্য কেমেৰা লৈ এজন মানুহেই এখন আঞ্চলিক ছবিক বিশ্বমঞ্চলৈ লৈ যাব পাৰে। ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰত একক-ব্যক্তি চিত্ৰদলৰ ধাৰণাৰ ই এক আদৰ্শ হৈ আছে।