ছিৰাজ

দুখীয়া পৰিয়ালৰ ছোৱালী সাবিত্ৰীয়ে এজন ধনী পৰিয়ালৰ পুত্ৰ কন্দৰ্পৰ প্ৰেমত পৰে। কিন্তু সম্পৰ্কটো আগবঢ়াৰ পূৰ্বেই কন্দৰ্পৰ পৰিয়ালে তাক কলকাতালৈ পঠিয়াই দিয়ে আৰু সাবিত্ৰীৰ বিয়া আন এজনৰ লগত ঠিক কৰে। বিয়াৰ নিশা সাবিত্ৰী পলাই যায় আৰু চিৰাজ নামৰ এজন মুছলমান ব্যক্তিৰ ঘৰত আশ্ৰয় লয়। চিৰাজৰ ভগ্নী ফাতেমাই গম পায় যে সাবিত্ৰী গৰ্ভৱতী। এটি কন্যা সন্তান জন্ম দিয়াৰ পিছত সাবিত্ৰীৰ মৃত্যু হয়, যাক ফাতেমাই নুৰ আৰু চিৰাজে সীতা বুলি নাম দিয়ে। কন্দৰ্পৰ মাকে সাবিত্ৰীৰ বিষয়ে মিছা কথা কয় আৰু কন্দৰ্পই সৰযূ নামৰ এগৰাকী ধনী কন্যাৰ লগত বিয়া হয়। ঘটনাক্ৰমে কন্দৰ্পই সীতাক লগ পায় আৰু সাবিত্ৰীৰ ত্যাগৰ সত্যতা উদঘাটন কৰে।

১৯৪৬ চনত ফণী শৰ্মাই চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগটোক এটা স্থায়ী ভেটি দিবলৈ চিত্ৰাৱলী পিকচাৰ্ছ লিমিটেড নামৰ এটা যৌথ কোম্পানী গঠনৰ পৰিকল্পনা কৰে আৰু অংশীদাৰী বিক্ৰী কৰি ধন সংগ্ৰহ কৰে। দেশপ্ৰাণ লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাৰ কাহিনীৰ আধাৰত বিষ্ণু প্ৰসাদ ৰাভা আৰু শৰ্মাই চিত্ৰনাট্য লিখে আৰু দুয়োকে পৰিচালনাৰ দায়িত্ব দিয়া হয়। তেজপুৰৰ ওচৰত আউটড'ৰ আৰু কলকাতাৰ কালী ফিল্ম ষ্টুডিঅ'ত ইনড'ৰ দৃশ্যগ্ৰহণ কৰা হৈছিল। স্বাধীনতাৰ পূৰ্বৰ সেই সময়ছোৱাত কলকাতা আৰু নোৱাখালীত সাম্প্ৰদায়িক সংঘৰ্ষৰ বাবে পৰিস্থিতি অতি উত্তপ্ত আছিল। প্ৰথমে সংগীতৰ দায়িত্ব ৰাভাক দিয়া হৈছিল যদিও সেই সুৰ চিত্ৰনাট্যৰ লগত খাপ নোখোৱাত অন্তিম মুহূৰ্তত ভূপেন হাজৰিকা আৰু শিৱ ভট্টাচাৰ্যৰ দুটাকৈ গীত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়। অৰ্থৰ নাটনি হোৱাত চন্দ্ৰধৰ গোস্বামীয়ে নিজৰ ‘নিপন’ নামৰ জাহাজখন বিক্ৰী কৰি ২০,০০০ টকা দিয়ে আৰু নগাঁৱৰ কাশীপ্ৰসাদ বিহানিয়ে বাকী ধনৰ যোগান ধৰে।

১৯৪৮ চনৰ ১৬ জানুৱাৰীত মুক্তি পোৱা ‘চিৰাজ’ সেই বছৰৰ একমাত্ৰ ব্যৱসায়িকভাৱে সফল অসমীয়া ছবি আছিল আৰু অসমৰ সমাজ জীৱনত গভীৰ সাঁচ বহুৱাইছিল। কিন্তু ছবিখনৰ কোনো প্ৰিণ্ট বৰ্তমান উপলব্ধ নহয়, আৰু ১৯৬০ৰ দশকত কলকাতাৰ এটা ষ্টুডিঅ'ৰ পৰা ইয়াৰ মূল নেগেটিভটো হেৰাই যায়।