সন্ধ্যাৰাগ

‘সন্ধ্যাৰাগ’ পুতলী নামৰ এগৰাকী দুখীয়া বিধৱা আৰু তেওঁৰ দুই কন্যা চাৰু আৰু তাৰুৰ কাহিনী, যাৰ দুয়োগৰাকীক চহৰৰ দুটা ধনী পৰিয়ালৰ ঘৰুৱা কামৰ বাবে পঠিয়াই দিয়া হয়। চাৰুৱে পৰিয়ালৰ সদস্যৰ দৰে মৰম-আদৰ পায়, কিন্তু তাৰু কম ভাগ্যৱতী আছিল আৰু লম্পট গৃহস্থ আৰু তেওঁৰ ডেকাপুত্ৰৰ পৰা নিজকে বচাই চলিবলগীয়া হয়। বিয়াৰ বয়স হোৱাত দুয়োকে চহৰ এৰি যাবলৈ কোৱা হয়। চহৰৰ জীৱনৰ অভ্যস্ত হোৱাৰ পিছত গাঁৱলৈ উভতি আহি তেওঁলোকে কৰ্মহীনতা আৰু চৰম দৰিদ্ৰতাৰ মুখামুখি হয়। ইয়াৰ পৰা পৰিত্ৰাণ পাবলৈ তাৰুৱে পূৰ্বৰ গৃহস্থৰ ড্ৰাইভাৰজনক বিয়া কৰাবলৈ সিদ্ধান্ত লয়, যদিও তাই জানে যে তেওঁৰ সন্তান জন্ম দিয়াৰ ক্ষমতা নাই। তাই বায়েকক লগত যাবলৈ কয়, আৰু মাক পুতলীয়েও চাৰুক তেওঁকো লগত লৈ যাবলৈ অনুৰোধ কৰে, কাৰণ কোনো সন্তান ডাঙৰ-দীঘল কৰিবলৈ এগৰাকী অভিজ্ঞ নাৰীৰ প্ৰয়োজন হ'ব।

ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়াই নিজেই চিত্ৰনাট্য আৰু সংলাপ ৰচনা কৰি এই বগা-ক'লা ছবিখন প্ৰযোজনা কৰিছিল। মুখ্য সহকাৰী পৰিচালক আছিল মাণিক বৰুৱা, সহকাৰী পৰিচালক গুণসিন্ধু হাজৰিকা আৰু শব্দগ্ৰহণ পীযুষ ৰয়ৰ। ছবিখনত দুটা গীত আছে: ‘ভালকৈ ধৰিবি বঠা’ আৰু ‘আমি নিৰাশাৰ’।

‘সন্ধ্যাৰাগ’ ব্যৱসায়িকভাৱে সফল হৈছিল: অভিনয় শিল্পী আৰু কলা-কুশলীৰ পাৰিশ্ৰমিক পৰিশোধ কৰি আৰু ঋণ মাৰ যোৱাৰ পিছতো প্ৰযোজকৰ হাতত কিছু ধন বাকী ৰৈছিল, যি কথা শইকীয়াই নিজৰ আত্মজীৱনীত উল্লেখ কৰিছে। ১৯৭৭ চনত শ্ৰেষ্ঠ অসমীয়া ছবি হিচাপে ছবিখনে ৰজত কমল লাভ কৰে আৰু ইণ্ডিয়ান পেনোৰামাৰ বাবে নিৰ্বাচিত হয়।