লুইতক ভেটিব কোনে

সমাজৰ সকলো দিশত বিস্তাৰ হোৱা পশ্চিমীয়া সংস্কৃতিৰ প্ৰভাৱত অসমৰ থলুৱা সংস্কৃতি লুপ্ত হ’বলৈ ধৰা পৰিঘটনাৰ আধাৰতে ছবিখন নিৰ্মিত। সাম্প্ৰতিক সমাজে পশ্চিমীয়া জীৱনধাৰা আঁকোৱালি লোৱাৰ ফলত অসমৰ থলুৱা সংস্কৃতি আৰু বিশ্বাসৰ ওপৰত এক প্ৰকাৰৰ ভাবুকি নামি আহিছে। তথাপি চহকী আৰু ব্যতিক্ৰমী অসমীয়া সংস্কৃতি প্ৰতিজন অসমীয়াৰ হৃদয়, মন আৰু আত্মাত বৰ্তি আছে আৰু আন কোনেও ইয়াৰ স্থান স্থায়ীভাৱে ল’ব নোৱাৰে; লুইতৰ দৰে ই চিৰদিন বৈ থাকিব। প্ৰতিজন অসমীয়াই নিজৰ সংস্কৃতিক লৈ গৌৰৱ কৰা আৰু বাহিৰা সংস্কৃতিৰ পৰা ইয়াক ৰক্ষা কৰা উচিত, আৰু এই ক্ষেত্ৰত যুৱ সমাজে গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা ল’ব লাগিব। যুৱ সমাজে পৰম্পৰা পাহৰিব নোৱাৰে আৰু পৰিপক্ক হোৱাৰ লগে লগে নিজৰ সংস্কৃতিলৈ উভতি আহিব, সেই কথাও ছবিখনে প্ৰকাশ কৰিছে।

প্ৰবীণ বৰাই ছবিখনৰ কাহিনী, চিত্ৰনাট্য আৰু সংলাপ লিখি পৰিচালনা কৰে, আৰু সম্ৰাট বৰাৰ লগত বিস্তীৰ্ণ ফিল্মছৰ বেনাৰত প্ৰযোজনা কৰে। পৰিণাম (১৯৭৪), অঙ্গীকাৰ (১৯৮৫) আৰু প্ৰেম ভৰা চকলু (২০০৩)ৰ পিছত ই তেওঁ পৰিচালনা কৰা চতুৰ্থখন ছবি। ২০১২ চনৰ ১৫ জুনত ছবিখন চেন্সৰ কৰা হয় আৰু ২০১৩ চনৰ ১ মাৰ্চত মুক্তি পায়, যিখন সেই বছৰৰ দ্বিতীয়খন অসমীয়া ছবি। ইয়াত ইংৰাজী ছাবটাইটল ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।

বিষ্ণুপ্ৰসাদ ৰাভাই অসম সাহিত্য সভাৰ মিৰ্জা অধিবেশনত দিয়া এটি বক্তৃতা আৰু ফণী শৰ্মা পৰিচালিত পিয়লি ফুকন ছবিৰ বাবে ভূপেন হাজৰিকাই লিখা, সুৰ দিয়া আৰু গোৱা এটি গীতৰ নামেৰে ছবিখনৰ নামকৰণ কৰা হৈছে। ছবিখনৰ বহু দৃশ্যত ভাওনা, বৰগীত, সত্ৰীয়া নৃত্য, বিহু নৃত্য আৰু জিকিৰৰ লগতে পশ্চিমীয়া নৃত্যও ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে। ৰুক্মিণী হৰণ, পাৰিজাত হৰণ আৰু কেলিগোপাল ভাওনাৰ কিছুমান দৃশ্যও দেখুওৱা হয়। তেজপুৰ আৰু বিশ্বনাথ চাৰিআলিৰ বহুকেইজন অপেছাদাৰী শিল্পীয়ে ইয়াত অভিনয় কৰে।

বাঁহীবাদক দীপক শৰ্মাই সংগীত পৰিচালনা কৰে আৰু আৱহ সংগীত অৱনী ৰঞ্জন পাঠকৰ। গীতৰ কথা প্ৰবীণ বৰা আৰু বিকাশ বৰুৱাৰ। কণ্ঠশিল্পীসকলৰ ভিতৰত আছে পৰিণীতা, সম্ৰাট বৰা, দিব্যজ্যোতি বৰুৱা, ড০ গুণীন বসুমতাৰী আৰু দিল মহম্মদ। ছবিখনত বৰগীত, জিকিৰ আৰু বিহু গীতো আছে।