অগ্নিস্নান

কাহিনীৰ পটভূমি ১৯৩০ দশকৰ শেষভাগৰ এখন সৰু নগৰ। অহংকাৰী আৰু প্ৰভুত্বকামী মানুহ মহীকান্ত এজন ব্ৰিটিছ ডেপুটি কমিছনাৰৰ সহায়ত স্থাপন কৰা চাউলকলৰ জৰিয়তে ধনী হৈছে। তেওঁৰ পত্নী মেনকা সংস্কৃতিবান, ধৈৰ্যশীলা আৰু নিষ্ঠাৱতী, আৰু তেওঁৰ সহনশীলতাই তেওঁৰ মদ্যপান আৰু অহংকাৰৰ বছৰবোৰত পৰিয়ালটো একত্ৰিত কৰি ৰাখিছে।

এদিন মহীকান্তই হাতীত উঠি বিয়াৰ শোভাযাত্ৰাৰ আগে আগে ওলাই গৈ এজনী দুখীয়া কম বয়সীয়া ছোৱালী কিৰণক দ্বিতীয় পত্নী হিচাপে ঘৰলৈ আনে। ঘৰখন স্তম্ভিত হৈ চাই থাকে। মেনকা শান্ত হৈ থাকে, নিজৰ চাৰিটা সন্তানক এটা কোঠালৈ লৈ যায় আৰু কিৰণক স্থিৰ দয়াৰে গ্ৰহণ কৰে।

পিছত মহীকান্ত যেতিয়া তেওঁৰ দুৱাৰমুখলৈ উভতি আহে, মেনকাই তেওঁক কয় যে তেওঁ ঘৰলৈ অনা সকলো মানি লৈছে, কিন্তু তেওঁ কেতিয়াও তেওঁক আৰু স্পৰ্শ কৰিব নোৱাৰিব। তেওঁৰ ক্ৰোধ আৰু নিষ্ঠুৰতা বাঢ়ি যায়। তেওঁৰ বৰ পুত্ৰ ইন্দ্ৰ, হতবুদ্ধি আৰু বিষণ্ণ, মাকৰ অপমান লাঘৱ কৰিবলৈ আৰু পিতৃৰ ওপৰত প্ৰতিশোধ ল'বলৈ কোনো উপায় বিচাৰি ঘৰখনৰ বিদ্ৰোহী মহীকান্তৰ ভাই ভদ্ৰকান্ত আৰু চোৰ মদনৰ ফালে আকৰ্ষিত হয়। ছবিখন এগৰাকী আঘাতপ্ৰাপ্ত, বাহ্যিকভাৱে বাধ্য, কিন্তু নীৰৱে হিচাপ মিলাবলৈ দৃঢ়সংকল্পবদ্ধ মহিলাৰ অধ্যয়ন হৈ পৰে।

শইকীয়াই চিত্ৰনাট্য লিখিছিল আৰু ছবিখন পৰিচালনা কৰিছিল, লগতে প্ৰযোজক হিচাপেও উল্লেখিত হৈছিল। উপাদান তেওঁৰ উপন্যাস অন্তৰীপৰ পৰা লোৱা, যি মনস্তাত্ত্বিক সূক্ষ্মতাৰ প্ৰতি গভীৰ মনোযোগৰ বাবে পৰিচিত। অভিনেতা-অভিনেত্ৰীৰ দলত আছিল মলয়া গোস্বামী, বিজু ফুকন, ইন্দ্ৰ বণিয়া, কাশ্মীৰী শইকীয়া বৰুৱা, চেতনা দাস, অশোক দেকা, অৰ্জুন গুহ ঠাকুৰিয়া আৰু অৰুণ নাথ।

ছবিখনে শইকীয়াৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ চিত্ৰনাট্যৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা আৰু শ্ৰেষ্ঠ আঞ্চলিক ছবিৰ ৰজতকমল লাভ কৰিছিল, দুয়োটাই ১৯৮৫ চনত। ইয়াক ইণ্ডিয়ান পেনোৰামাৰ বাবে বাছনি কৰা হৈছিল আৰু নাণ্টেছ, প্যংয়াং আৰু ঢাকাৰ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় উৎসৱলৈ, আৰু আলজেৰিয়াৰ স্বাধীনতাৰ ৰজত জয়ন্তী উৎসৱলৈ আমন্ত্ৰণ জনোৱা হৈছিল।

অগ্নিস্নান অসমৰ সমান্তৰাল চলচ্চিত্ৰ আন্দোলনৰ মূল কৰ্মবোৰৰ ভিতৰত অন্যতম, আৰু ঔপন্যাসিক হিচাপেও সমানেই প্ৰশংসিত এজন পৰিচালকৰ বাবে এক মাইলৰ খুঁটি।