সাৰথি

নিৰঞ্জন দত্ত এজন চৰকাৰী কৰ্মচাৰী। পত্নী, ডেকা পুত্ৰ আৰু গাভৰু জীয়ৰীৰ পৰিয়াল। বহু বছৰ চাকৰি কৰাৰ পিছত তেওঁ পৰিয়ালৰ বাবে এটা ঘৰ সাজি আছে। নিৰ্মাণ আগবাঢ়ি যোৱাৰ লগে লগে ঘৰৰ নক্সা সম্পৰ্কে পত্নী আৰু ল'ৰা-ছোৱালীৰ নানা ইচ্ছা তেওঁৰ মূৰত জমা হয়। ঘৰটো সকলোৰে বাবে সাজি থকা সত্ত্বেও কাৰো তাত গুৰুত্ব নাই, নিজৰ নিজৰ কামত ব্যস্ত পৰিয়ালৰ পৰা তেওঁ কোনো সহযোগিতা নাপায়, আৰু অকলশৰীয়া অনুভৱ কৰে।

এনে সময়ত অতীতৰ বান্ধৱী নিৰ্মলাৰ কথা তেওঁৰ মনত পৰে। তেওঁ ভাবে, নিৰ্মলা জীৱনসঙ্গী হ'লে হয়তো পত্নীতকৈ বেছি বুজিলেহেঁতেন আৰু সহায় কৰিলেহেঁতেন। এদিন সন্ধিয়া নিৰ্মাণস্থলীৰ পৰা উভতি আহি তেওঁ ঘৰত কয় যে ঘৰৰ পৰা দুপৰীয়াৰ আহাৰ নপঠোৱাত সেইদিনা তেওঁ একো খোৱা নাই। পত্নী, পুত্ৰ আৰু জীয়ৰীয়ে আহাৰ পঠাবলৈ পাহৰি যোৱাৰ দোষ ইজনে সিজনৰ ওপৰত দি তৰ্ক কৰিবলৈ ধৰে। কিন্তু দত্তই কথাটো অতি সাধাৰণ বুলি কৈ হুলস্থূল নকৰিবলৈ কয় আৰু প্ৰসংগ সামৰে।

ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়াই ছবিখন প্ৰযোজনা আৰু পৰিচালনা কৰে, লগতে কাহিনী আৰু চিত্ৰনাট্যও লিখে। নিৰঞ্জন দত্তৰ মূল ভূমিকাত অৰুণ নাথ, পত্নীৰ ভূমিকাত বিদ্যা ৰাও। আন শিল্পীসকলৰ ভিতৰত আছে মৃদুলা বৰুৱা (নিৰ্মালি), ডা° হেমেন বৰ্মণ, জয়ন্ত দাস, মিণ্টু বৰুৱা আৰু মৌচুমী কাঠকটীয়া।

৩৯তম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটাত (১৯৯২) আঞ্চলিক ভাষাৰ কথাছবি শিতানত শ্ৰেষ্ঠ অসমীয়া ছবি হিচাপে ছবিখনে ৰজতকমল লাভ কৰে। বঁটাৰ লগতে শইকীয়ালৈ প্ৰযোজক ৰূপে বিশ হাজাৰ টকা আৰু পৰিচালক ৰূপে দহ হাজাৰ টকা নগদ আগবঢ়োৱা হয়।