ৰাগ-বিৰাগ

নব্বৈৰ দশকৰ এটা নগৰীয় মধ্যবিত্তীয় পৰিয়ালৰ কাহিনী ইয়াত আছে। প্ৰতিজন সদস্যৰ মোক্ষ, মুক্তি আৰু সুখ সম্পৰ্কে নিজা নিজা ধাৰণা। সুখৰ সন্ধান আৰু তাৰ পৰা সৃষ্টি হোৱা ভ্ৰম এজন সন্ন্যাসী আৰু এগৰাকী গাভৰুৰ জৰিয়তে প্ৰতীকাত্মকভাৱে দেখুওৱা হৈছে।

পৰিয়ালৰ সদস্য ভাৰ্গৱ পোন্ধৰ বছৰ আগতে ভক্তিমাৰ্গী সন্ন্যাসী হৈ ঘৰ এৰিছিল। এতিয়া ভাৰ্গৱৰ ভতিজাক সুৰজিতে সন্ন্যাস লোৱাৰ প্ৰস্তুতি চলোৱাত ঘৰখনত পুনৰ উৎকণ্ঠা দেখা দিয়ে। ভাৰ্গৱৰ তিনিজন ভতিজাক: সুৰজিত; অৰ্ণৱ, যিয়ে বিপ্লৱী সংগঠনত যোগ দি ঘৰ এৰিছে; আৰু মণ্টু, যিয়ে ৰেষ্টুৰেণ্টৰ ব্যৱসায় কৰে। পৰী নামৰ নাৰী চৰিত্ৰটোৰ ভূমিকা বিশেষ। এসময়ত অৰ্ণৱৰ সৈতে তাইৰ ঘনিষ্ঠতা আছিল, কিন্তু সি বিদ্ৰোহী সংগঠনলৈ যোৱাৰ পিছত সেয়া শেষ হয়। পিছত সুৰজিতৰ সৈতে তাইৰ বন্ধুত্ব হয়, যদিও সন্ন্যাসৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত হৈ সি তাইৰ পৰা আঁতৰি যায়।

সুৰজিতক আইতাকে ধৰি সকলোৱে বুজাই ঘৰ এৰি নাযাবলৈ কয়, কিন্তু একো লাভ নহয়। তেতিয়া আইতাকে ভাৰ্গৱক মাতি আনিবলৈ কয়, আৰু পৰীয়ে আশ্ৰমৰ পৰা তেওঁক ঘৰলৈ লৈ আহে। সুৰজিতক বুজাওঁতে ভাৰ্গৱে অনুভৱ কৰে যে তেওঁ কেতিয়াও নাৰীৰ প্ৰেম পোৱা নাই। তেওঁ পৰীৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত হয় আৰু তাইক সেই কথা জনায়, কিন্তু তাইৰ বাবে সেই প্ৰেম গ্ৰহণ কৰা সম্ভৱ নহয়।

ভাৰ্গৱ অনুশোচনাত ভোগে; তেওঁৰ দীৰ্ঘদিনৰ সাধনা ভ্ৰষ্ট হ'ল বুলি ভাবে। নতুনকৈ সাধনা কৰাৰ সংকল্প লৈ তেওঁ আশ্ৰমলৈ যাত্ৰা কৰে। সুৰজিতেও ঘৰ এৰি গুৰুদেৱৰ ওচৰলৈ গৈ সন্ন্যাস লয়, আৰু পৰীয়ে কৰ্মৰ মাজেৰে জীৱনৰ সুখ বিচৰা মণ্টুৰ সৈতে নতুন পথৰ আৰম্ভণি কৰে।

ছবিখন প্ৰযোজনা কৰিছে ভবেন বৰুৱা আৰু খনিন বৰুৱাই আৰু পৰিচালনা কৰিছে বিদ্যুৎ চক্ৰৱৰ্তীয়ে। সংগীত পৰিচালনা শ্বেৰ চৌধুৰীৰ, কিন্তু ছবিখনত কোনো গীত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হোৱা নাই। মূল চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছে জ্ঞানদা কাকতি, প্ৰাঞ্জল শইকীয়া, সাগৰ সংগম সৰকাৰ আৰু চিমিয়ে। চিত্ৰগ্ৰহণ মৃণাল কান্তি দাসৰ আৰু সম্পাদনা এ শ্ৰীকৰ প্ৰসাদৰ।

১৯৯৭ চনত অনুষ্ঠিত ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত ৰাগ-বিৰাগে পৰিচালকৰ শ্ৰেষ্ঠ প্ৰথম ছবিৰ ইন্দিৰা গান্ধী বঁটা লাভ কৰে। এই বঁটাত প্ৰযোজকলৈ স্বৰ্ণ কমলৰ সৈতে ২৫০০০ টকা আৰু পৰিচালকলৈও স্বৰ্ণ কমলৰ সৈতে সমপৰিমাণৰ ধন আগবঢ়োৱা হয়।

সম্পাদনাৰ বাবে এ শ্ৰীকৰ প্ৰসাদে শ্ৰেষ্ঠ সম্পাদকৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা লাভ কৰে, আৰু ৰাগ-বিৰাগ তথা অদাহ্য ছবিৰ চিনেমেট'গ্ৰাফীৰ বাবে মৃণাল কান্তি দাসে শ্ৰেষ্ঠ চিনেমেট'গ্ৰাফাৰৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা পায়। ১৯৯৭ চনৰ ভাৰতীয় পেনোৰামাত ছবিখন উদ্বোধনী ছবি হিচাপে প্ৰদৰ্শিত হয় আৰু ইজিপ্তৰ কাইৰো চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱতো দেখুওৱা হয়।