বোৱাৰী

মধুপুৰ গাঁৱৰ প্ৰহ্লাদ শইকীয়াৰ দুজন পুত্ৰ। মাটি বন্ধকত দি তেওঁ বৰপুত্ৰক উচ্চশিক্ষা দিয়ে। চাকৰি পাই বৰপুত্ৰই বিয়া কৰি চহৰতে থিতাপি লয়। সৰুপুত্ৰ গকুলৰ টকাৰ অভাৱত বেছি পঢ়া নহ’ল। গাঁৱৰ ছোৱালী ৰঙিলীক লগত লৈ গৈ বিয়া কৰোৱাৰ পাছত আন সংস্থাপন নোপোৱাত সি সামৰিক বাহিনীত ভৰ্তি হয়।

গকুল-ৰঙিলীৰ এটি পুত্ৰ সন্তান হয়। এনেতে যুদ্ধ ঘোষণা হোৱাত ছুটীত ঘৰলৈ অহা গকুল ততাতৈয়াকৈ কৰ্মস্থলীলৈ উভতি যায়। যুদ্ধত আহত হৈ সি স্মৃতিশক্তি হেৰুৱায়। ঘৰত কোনো খবৰ নাপাই গকুল মৰিল বুলি ভাবি ৰঙিলীয়ে বিধৱাৰ সাজ পিন্ধে। তেওঁলোকৰ দুখৰ দিন আৰম্ভ হয়। আশ্ৰয় দিয়াৰ চলেৰে বৰবাপুৰ পত্নী মল্লিকাই তেওঁলোকক চহৰলৈ লৈ যায় আৰু ৰঙিলীক চাকৰিনীৰ দৰে ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ লয়।

ঘটনাক্ৰমে ক্ৰিকেট খেলৰ বল লাগি গকুলৰ স্মৃতিশক্তি ঘূৰি আহে। সি ঘৰলৈ উভতে, আৰু কিছু নাটকীয় ঘটনাৰ মাজেৰে সকলো পুনৰ একলগ হয়।

ছবিখন পৰিচালনা কৰিছিল শিৱ প্ৰসাদ ঠাকুৰে। সংগীত পৰিচালনা কৰিছিল ড° উপেন কাকতিয়ে। ছবিখনত মুঠ ছটা গীত আছে।

দৰ্শকৰ মাজত ছবিখনে বিশেষ সমাদৰ লাভ কৰিছিল আৰু আজলী নবৌৰ ৰেকৰ্ডসমূহ ভাঙিছিল। এই কাৰণে ইয়াক অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ দ্বিতীয়খন প্ৰকৃত ব্লকবাষ্টাৰ বুলি কোৱা হয়। মন হীৰা দৈ গীতটি দৰ্শকৰ মাজত বিপুল জনপ্ৰিয় হৈছিল।