অৰণ্য

জয়ন্ত বৰুৱা নামৰ এজন আদৰ্শবাদী যুৱকে এখন সংৰক্ষিত বনাঞ্চলত ফৰেষ্ট ৰেঞ্জাৰ হিচাপে নিযুক্তি লাভ কৰে। তাত তেওঁ প্ৰতাপ দুৱৰাক লগ পায়, যিজন বৈধ কাঠ ব্যৱসায়ৰ আঁৰত চোৰাং কাঠ আৰু গঁড় চিকাৰৰ লগত জড়িত। জয়ন্তই তেওঁৰ অবৈধ ব্যৱসায়ত বাধা দিয়ে আৰু প্ৰতাপে তেওঁক নানা প্ৰলোভন দিয়াৰ চেষ্টা কৰে, কিন্তু ৰেঞ্জাৰজনে নিজৰ আদৰ্শত অটল থাকে। ইপিনে জয়ন্তই কৃষ্ণা নামৰ এগৰাকী সৰল নেপালী যুৱতীক লগ পায়, যি বনৰ ভিতৰত পিতৃ বাহাদুৰৰ লগত থাকে। বাহাদুৰ এজন দক্ষ চিকাৰী আৰু প্ৰতাপৰ চোৰাং কামত সহায় কৰিবলৈ বাধ্য হয়। জয়ন্ত আৰু কৃষ্ণাৰ বন্ধুত্ব প্ৰেমলৈ ৰূপান্তৰিত হয়। ধনেৰে বহু দুখীয়া নাৰীক ভোগ কৰা প্ৰতাপে কৃষ্ণাকো পাবলৈ বিচাৰে, কিন্তু তাই তেওঁক ঘিণ কৰে। যেতিয়া জয়ন্তক কোনোমতেই ক্ৰয় কৰিব নোৱাৰিলে, তেতিয়া প্ৰতাপে তেওঁক হত্যা কৰাৰ ষড়যন্ত্ৰ কৰে।

সেই সময়ত যথেষ্ট অনুন্নত মঙ্গলদৈত ফুটবলপ্ৰেমী যুৱকসকলে ইউনাইটেড ক্লাব গঠন কৰিছিল আৰু নতুন কিবা এটা কৰাৰ হেঁপাহে তেওঁলোকক এখন পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্যৰ ছবি নিৰ্মাণৰ সপোন দেখুৱাইছিল। সেই সময়ত অসমত চলচ্চিত্ৰৰ আন্তঃগাঁথনি নাছিল আৰু প্ৰতিটো কামৰ বাবে কলকাতালৈ যাব লাগিছিল। কিন্তু সমৰেন্দ্ৰ নাৰায়ণ দেৱ নামৰ এজন উদ্যমী ডেকাৰ নেতৃত্বত এই সপোন বাস্তৱ হৈ উঠে। জাতি-ধৰ্ম-বৰ্ণ নিৰ্বিশেষে সমগ্ৰ মঙ্গলদৈবাসীৰ দান-বৰঙণিৰে ধন সংগ্ৰহ কৰা হয়, যাৰ ফলত সমগ্ৰ নগৰখনেই ছবিখনৰ প্ৰযোজক হৈ পৰে। ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰত এইখনে দুটা প্ৰথম কৃতিত্ব অৰ্জন কৰে: ৰাইজৰ দান-বৰঙণিৰে নিৰ্মিত প্ৰথমখন পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্যৰ ছবি আৰু এটা ক্লাবৰ তত্ত্বাৱধানত সম্পূৰ্ণ হোৱা প্ৰথম ছবি। সমৰেন্দ্ৰ নাৰায়ণ দেৱে পৰিচালনা কৰা এই ছবিখনৰ সংগীত সুধীন দাসগুপ্তৰ আৰু প্ৰযোজনা আছিল মঙ্গলদৈ ইউনাইটেড প্ৰডাকচনৰ।

‘অৰণ্য’ই অসমীয়া ভাষাৰ শ্ৰেষ্ঠ ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰে। ভাৰতত ১৯৭২ চনৰ বন্যপ্ৰাণী সংৰক্ষণ আইন আৰু ১৯৮০ চনৰ বন সংৰক্ষণ আইন প্ৰণয়ন হোৱাৰ পূৰ্বেই বন্যপ্ৰাণী সুৰক্ষা আৰু বন সংৰক্ষণৰ বিষয় লৈ নিৰ্মিত এই ছবিখনক এক শক্তিশালী প্ৰাৰম্ভিক পদক্ষেপ হিচাপে গণ্য কৰা হয়।