পূবেৰুণ

অৰূপ আৰু মেঘৰ এটাই সন্তান জন, যিজনে এজনী সৰু ভনীৰ কামনা কৰে, কিন্তু মেঘে আৰু মা হ'ব নোৱাৰে। সৰু জন মটৰ দুৰ্ঘটনাত মৃত্যুবৰণ কৰে। এই ক্ষতিয়ে অৰূপক আধা পগলা কৰি পেলায় আৰু অলপ পাছতে তেওঁ মেঘক এৰি যায়। মেঘ ঈশ্বৰৰ বিৰুদ্ধে বিদ্ৰোহ কৰি তাতেই থাকি যায়। তাই এটা কনভেণ্টৰ মাদাৰ চুপেৰিয়ৰক লগ পায় আৰু তাত থকা অনাথসকলৰ মাজত নিজৰ হেৰুওৱা জনক বিচাৰি পায়, আৰু তেওঁলোকৰ এজনকে নিজৰ সকলো মৰম ঢালি দিবলৈ চেষ্টা কৰে। মাদাৰ চুপেৰিয়ৰে এনে বিশেষ মৰম গ্ৰহণ কৰিবলৈ অনিচ্ছুক, কাৰণ তেওঁৰ মতে মাত্ৰ এটা শিশুক ভাল পোৱাটোও এক অপৰাধ। জনৰ সৈতে মিল থকা দীপ নামৰ এটি ল'ৰাক বলেৰে অনাথাশ্ৰমৰ পৰা লৈ যোৱাত মেঘে পুনৰ জনক হেৰুৱায়, কনভেণ্টৰ চাকৰিৰ পৰা ইস্তফা দি তাৰ পৰা ওলাই যায়।

১৯৫৮ চনত অসমৰ এটা পৰ্যটন আবাসত কলিকতাৰ পৰিচালক প্ৰভাত মুখাৰ্জী আৰু আন কিছুমানে এখন নতুনকৈ মুক্তি পোৱা অসমীয়া ছবিৰ দোষ-ত্ৰুটি লৈ আলোচনা কৰি থকাৰ পৰাই ছবিখনৰ সূচনা হয়। সেই কথোপকথন শুনি ডাঃ খগেন ৰায়ে এনে ত্ৰুটিমুক্ত এখন ছবি নিৰ্মাণ কৰাৰ সংকল্প লয়। তছদ্দুক য়ুছুফ আৰু যোৰহাটৰ দত্ত এণ্ড কোম্পানীৰ গৰাকী পাজী দাসৰ লগত মিলি তেওঁ নগাঁৱৰ কথাকলি চিনে প্ৰডিউচাৰ্ছ পঞ্জীয়ন কৰে আৰু মুখাৰ্জীক পৰিচালনা কৰিবলৈ সন্মত কৰায়। ৰায়ে মূল কাহিনী দিয়ে, য়ুছুফে তাক বিস্তাৰিত কৰে, ৰমেশ শৰ্মাই তাক চলচ্চিত্ৰৰ উপযোগী কাহিনীৰূপ দিয়ে আৰু মুখাৰ্জীয়ে চিত্ৰনাট্য লিখে।

১৯৪৯ চনত ‘পাৰঘাট’ৰে কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰা অভিনেত্ৰী জ্ঞানদা কাকতিক মুখ্য ভূমিকাত লোৱা হয়, আৰু উৎপল দত্তৰ লিটল থিয়েটাৰ গ্ৰুপৰ মাৰ্গাৰেট এণ্ডাৰচনে মুখাৰ্জীৰ লগত থকা বন্ধুত্বৰ বাবে সন্মত হৈ মাদাৰ চুপেৰিয়ৰৰ ভূমিকাত অভিনয় কৰে। বাহিৰৰ দৃশ্য শ্বিলঙত আৰু ভিতৰৰ দৃশ্য কলিকতাৰ নিউ থিয়েটাৰ্ছ ষ্টুডিঅ'ত গ্ৰহণ কৰা হয়। সংগীত তাৰিকউদ্দিন আহমেদৰ।

‘পুবেৰুণ’এ ১৯৫৯ চনত অসমীয়া ভাষাৰ শ্ৰেষ্ঠ চিত্ৰৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰপতিৰ ৰূপৰ পদক লাভ কৰে আৰু ১৯৬০ চনৰ জুলাইত বাৰ্লিন চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত প্ৰদৰ্শিত হয়।