ধুমুহা

১৯৪২ চনৰ জুন মাহত জাপানী সেনাবাহিনী ব্ৰহ্মদেশ অভিমুখে আগবাঢ়ি অহাত হাজাৰ হাজাৰ ভাৰতীয়ে অসম অভিমুখে পলায়ন কৰে। সেই ভগনীয়াৰ মাজত আছিল অসমীয়া ব্যৱসায়ী বিশ্বেশ্বৰ চৌধুৰী, তেওঁৰ পত্নী আৰু তিনিটা সন্তান: বাৰ বছৰীয়া প্ৰদীপ, পাঁচ বছৰীয়া নীনা আৰু দেৰ বছৰীয়া পোনা। কেঁচুৱা পোনাক কোলাত লৈ থকা বিশ্বাসী লগুৱা মঙ্গলাৰ ভৰিত ঘা হোৱাত তেওঁ পিছ পৰি যায় আৰু পৰিয়ালটোক হেৰুৱায়।

ব্ৰহ্মদেশৰ তেলখাদত কাম কৰা ভৰতৰ নিসন্তান পত্নী পদুমীয়ে কেঁচুৱাটোক বুকুত সাৱতি লয়। মঙ্গলাই তেওঁলোকক শিশুটোৰ প্ৰকৃত পৰিচয় নজনায় আৰু তেওঁলোকে তাৰ নাম ৰাখে মাণিক। দহ বছৰ পিছত ৰোগে ভৰতক জৰাজীৰ্ণ কৰে আৰু দৈৱৰ বিপাকত মাণিক বিশ্বেশ্বৰ চৌধুৰীৰ ঘৰতে চাকৰ খাটিবলগীয়া হয়। ইফালে চৌধুৰীয়ে হেৰুৱা পোনাক বিচাৰি বিজ্ঞাপন দিছিল।

কাগজত সেই বিজ্ঞাপন দেখি পদুমীয়ে মাণিকক আনিবলৈ চহৰলৈ যায়, কিন্তু মাকলৈ মনত পৰি মাণিকে গাঁৱৰ ঘৰলৈ উভতি আহে। সেই ৰাতিয়েই প্ৰচণ্ড ধুমুহা আহে আৰু ঘূণেধৰা ঘৰটো ভাঙি পৰি বেমাৰী ভৰতৰ মৃত্যু হয়। পিছদিনা পদুমী চৌধুৰীৰ ঘৰত উপস্থিত হৈ মঙ্গলাৰ চকুত পৰে, আৰু মঙ্গলাই কেঁচুৱাটোৰ কথা সোধে। তেতিয়াহে সকলোৱে জানিব পাৰে যে ঘৰখনৰ কনিষ্ঠ সন্তান পোনাই নিজৰ ঘৰতে চাকৰ খাটি আছে।

ফণী শৰ্মাই পৰিচালনা কৰা আৰু হৃদয়ানন্দ আগৰৱালাই প্ৰযোজনা কৰা ছবিখন শোণিতপুৰ পিকচাৰ্চৰ বেনাৰত নিৰ্মিত। সহকাৰী পৰিচালক আছিল অমলেন্দু বাগচী আৰু হিতেশ্বৰ মহন্ত। শব্দগ্ৰহণ কৰিছিল বাণী দত্ত আৰু ঋষিকেশ মুখাৰ্জীয়ে, আৰু দৃশ্য পৰিকল্পনা বিজয় বসুৰ।