ঈশ্বৰ

পৰিবৰ্তনশীল অসমীয়া সমাজৰ পটভূমিত ৰচিত 'ঈশ্বৰ' হৈছে মানৱীয় মৰ্যাদা, একোশলী জীৱন আৰু পৰিয়ালৰ দূৰত্বৰ এক অন্তৰংগ কাহিনী। নিপন গোস্বামীয়ে ৰূপায়ন কৰা প্ৰধান চৰিত্ৰটোৰ জৰিয়তে বাৰ্ধক্যৰ একাকিত্ব আৰু পৰম্পৰা নষ্ট হোৱাৰ যন্ত্ৰণা ফুটি উঠিছে। আধুনিকতাৰ সোঁতত উটি যোৱা সমাজখনত তেওঁ পুৰণি আদৰ্শৰ মাজেৰে জীয়াই থাকিবলৈ সংগ্ৰাম কৰে। অতুল পাচনীৰ অভিনয়ে যুৱ প্ৰজন্মৰ উচ্চাকাংক্ষা আৰু দায়িত্বৰ সংঘাতক সুন্দৰভাৱে প্ৰতিফলিত কৰিছে। ছবিখনৰ কাহিনী আগবাঢ়ি যোৱাৰ লগে লগে পুৰণি সত্ৰ আৰু গোপন সত্যসমূহ উন্মোচিত হয়, যিয়ে চৰিত্ৰসমূহক ক্ষমা আৰু দায়িত্ববোধৰ মুখামুখি কৰায়। পৰিণতিত কোনো সস্তা আৱেগিক নাটক অবিহনে জীৱনৰ সত্যক গ্ৰহণ কৰাৰ এক শান্ত বাৰ্তা প্ৰেৰণ কৰা হৈছে।

ৰুবুল দাসৰ পৰিচালনাত নির্মিত 'ঈশ্বৰ'খনে গ্ৰাম্য অসমৰ স্বাভাৱিক ছন্দ আৰু প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্য্যত প্ৰাণ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছে। ছবিখনৰ চিনেমাট'গ্ৰাফীয়ে মানৱীয় দুৰ্বলতা আৰু প্ৰকৃতিৰ বিশাল ৰূপক অতি সুন্দৰভাৱে তুলি ধৰিছে। বাস্তৱবাদী দৃষ্টিভংগীৰে নিৰ্মিত এই ছবিখনে মেলোড্ৰামাৰ পৰা আঁতৰি এক স্বাভাৱিক দৃশ্যশৈলী প্ৰদৰ্শন কৰিছে। ইয়াৰ অভিনয় শিল্পীৰ বাচনি ঐতিহাসিকভাৱে গুৰুত্বপূৰ্ণ, বিশেষকৈ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ কিংবদন্তি প্ৰয়াত নিপন গোস্বামীৰ মৰ্মস্পৰ্শী আৰু অন্তিম অভিনয়ৰ বাবে। অতুল পাচনীৰ সৈতে তেওঁৰ অভিনয় যাত্ৰাই ছবিখনলৈ এক গভীৰতা আনি দিছে। পৰিচালকৰ এই প্ৰয়াসে সমসাময়িক সামাজিক সমস্যা আৰু চিৰন্তন দাৰ্শনিক প্ৰশ্নসমূহক সুন্দৰভাৱে সংযোগ কৰিছে।

২০২২ চনৰ ২ ডিচেম্বৰত অসমজুৰি ছবিগৃহত মুক্তি পোৱাৰ পিছত 'ঈশ্বৰ'খনে দৰ্শকৰ মাজত এক গভীৰ সাঁচ বহুৱাবলৈ সক্ষম হৈছিল। ব্যৱসায়িকভাৱে ছবিখনে একক পৰ্দাৰ ছবিগৃহসমূহত দৰ্শকৰ সমাদৰ লাভ কৰাৰ লগতে সমালোচকৰ প্ৰশংসাও বুটলিবলৈ সক্ষম হয়। আধুনিক অসমৰ সামাজিক পৰিৱৰ্তন আৰু মানৱীয় মূল্যবোধক লৈ ছবিখনে যি চৰ্চা চলাইছিল, সি প্ৰশংসনীয় আছিল। প্ৰয়াত অভিনেতা নিপন গোস্বামীৰ অন্তিমখন ছবি হোৱাৰ বাবে দৰ্শকৰ মনত ছবিখনৰ প্ৰতি এক বিশেষ আৱেগিক আকৰ্ষণ আৰু শ্ৰদ্ধা দেখা গৈছিল। সমলোচকসকলে ইয়াক অসমীয়া চিনেমাৰ এক উল্লেখযোগ্য সংযোজন হিচাপে স্বীকৃতি দিছে।