ইন্দ্ৰমালতী

জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাই নিজেই এই প্ৰেমকাহিনীটো লিখিছিল। নায়ক ইন্দ্ৰজিৎ আৰু নায়িকা মালতী। প্ৰধান যুগলৰ নামেৰে ছবিৰ নাম ৰখা প্ৰথমখন ছবি বুলি ইয়াক স্বীকৃতি দিয়া হয়। ইন্দ্ৰজিতৰ বন্ধুৰ চৰিত্ৰত অভিজ্ঞ মঞ্চ অভিনেতা ফণী শৰ্মাই অভিনয় কৰা ভূমিকাটো প্ৰধান ভূমিকাসমূহৰ অন্যতম।

«জয়মতী» বাণিজ্যিকভাৱে বিফল হোৱাৰ পাছত আগৰৱালাই পঞ্চাশ হাজাৰ টকাতকৈ অধিক খৰচ কৰি ঋণত পৰিছিল। দ্বিতীয়খন ছবিৰ বাবে তেওঁ মাত্ৰ পোন্ধৰ হাজাৰ টকা গোটাব পাৰিছিল আৰু ১৯৩৭ চনৰ শেষৰ ফালে শ্বুটিং আৰম্ভ কৰে। এইবাৰ বাহিৰৰ দৃশ্যৰ বাবে তেওঁ চিত্ৰবন স্টুডিঅ' ব্যৱহাৰ নকৰি তেজপুৰৰ মিছন চাৰিআলিৰ পৰা দুই কিলোমিটাৰ দূৰৈত হৰিগাঁৱত থকা পৰিয়ালৰ তালবাৰী বাছি লয়। বাহিৰৰ গোটেই শ্বুটিং সাত দিনতে শেষ হয়। প্ৰায়ে কেমেৰা এঠাইতে স্থিৰ কৰি ৰখা হৈছিল আৰু ছেট আৰু অভিনেতা সলনি কৰা হৈছিল। ইয়াত পোন্ধৰ হাজাৰ ফুটতকৈ অধিক ফিল্ম ব্যৱহাৰ হৈছিল।

পাছত আঠজনীয়া দলটো ভিতৰৰ দৃশ্যৰ বাবে কলকাতালৈ যায়, য'ত নাৰকেলডাঙাৰ অৰোৰা স্টুডিঅ'ত সেইবোৰ নিৰ্মাণ কৰা হয়। মাত্ৰ নটা প্ৰধান ভূমিকাত অভিনেতা বাছনি কৰা হৈছিল। মনোভিৰাম বৰুৱা আৰু ৰসেশ্বৰী বৰুৱাই প্ৰেমিক-প্ৰেমিকাৰ ভূমিকাত অভিনয় কৰে আৰু তেৰ বছৰীয়া ভূপেন হাজৰিকাই অভিনয় কৰি «বিশ্ব বিজয়ী নৱজোৱান» গীতটো গাইছিল। আগৰৱালায়ো ছবিখনত অভিনয় কৰিছিল। «জয়মতী»তকৈ এইবাৰ অভিনেতা বাছনি সহজ আছিল।

১৯৩৯ চনত মুক্তি পাওঁতে ছবিখন তুলনামূলকভাৱে সফল হৈছিল আৰু «জয়মতী»তকৈ বেছি উপাৰ্জন কৰিছিল, যাৰ ফলত আগৰৱালাই আৰু ছবি পৰিচালনা কৰি যাব পাৰিছিল।

«ইন্দ্ৰমালতী»ক দ্বিতীয়খন অসমীয়া ছবি হিচাপে আৰু অসমৰ আটাইতকৈ পৰিচিত কণ্ঠ হোৱা ভূপেন হাজৰিকাৰ অন্যতম প্ৰথম জনসমক্ষে উপস্থিতি হিচাপে স্মৰণ কৰা হয়।