নিমিলা অংক

হৰকান্ত কাকতি এজন অৱসৰপ্ৰাপ্ত কেৰাণী, যাৰ পেঞ্চনেৰে সংসাৰ নচলাত এটা ব্যক্তিগত প্ৰতিষ্ঠানত কাম কৰে। তেওঁৰ দুগৰাকী পত্নী আৰু এটা ভৰপূৰ পৰিয়াল। প্ৰথম পত্নীৰ একমাত্ৰ পুত্ৰজনে স্নাতক উত্তীৰ্ণ হৈছে যদিও অসুস্থ আৰু উপাৰ্জনহীন। দ্বিতীয় পত্নীৰ বৰপুত্ৰ এজন কবি কিন্তু নিবনুৱা, দ্বিতীয় পুত্ৰ লক্ষ্যহীন বিপ্লৱী, আৰু তৃতীয় আৰু চতুৰ্থ পুত্ৰ উদণ্ড আৰু মূৰ্খ। দ্বিতীয় পত্নী বিমলা সমাজসেৱাত ব্যস্ত থাকি ঘৰৰ দায়িত্বত আওকাণ কৰে। লঘু হাস্যৰস আৰু কৰুণ ৰসৰ মিশ্ৰণেৰে কাহিনী আগবাঢ়িছে।

১৯৪৮ চনলৈকে মাত্ৰ চাৰিখন অসমীয়া ছবি নিৰ্মাণ হৈছিল আৰু বিষ্ণু ৰাভা আৰু ফণী শৰ্মাৰ ‘চিৰাজ’ৰ বাহিৰে কোনো ছবিয়েই ব্যৱসায়িকভাৱে সফল হোৱা নাছিল, যাৰ ফলত ছবি নিৰ্মাণ স্থবিৰ হৈ পৰিছিল। ১৯৫৪ চনৰ ১৩ আৰু ১৪ মাৰ্চত প্ৰাগজ্যোতিষ কলা সংঘৰ পঞ্চম বাৰ্ষিক অধিবেশন উপলক্ষে গুৱাহাটীৰ কুমাৰ ভাস্কৰ নাট্য মন্দিৰত মঞ্চস্থ হোৱা লক্ষ্যধৰ চৌধুৰীৰ নাটক ‘নিমিলা অংক’ সংগীতজ্ঞ পুৰুষোত্তম দাসৰ উৎসাহত ছবিৰ ৰূপ দিয়াৰ সিদ্ধান্ত লোৱা হয়। কোনো প্ৰযোজকে বিপদাশংকা ল'বলৈ সন্মত নোহোৱাত তেওঁ দান-বৰঙণি সংগ্ৰহৰ বাবে ‘নীলাচল চিত্ৰপীঠ’ প্ৰতিষ্ঠা কৰে। প্ৰথমে প্ৰায় তিনি হাজাৰ টকা সংগ্ৰহ হয় আৰু পিছত মাছখোৱাৰ বদিউজ্জামানে দহ হাজাৰ টকা দিয়ে, যাৰ ফলত মুঠ বাইশ হাজাৰ টকা হয়। অভিনেত্ৰী অনুপমা ভট্টাচাৰ্যক বাদ দি সকলো কলা-কুশলীয়ে নিজৰ খৰচত কলকাতালৈ গৈছিল আৰু পাৰিশ্ৰমিকৰ সলনি কাপোৰৰ উপহাৰ লৈ কাম কৰিছিল। গুৱাহাটীৰ ছয়মাইল, পাঞ্জাবাৰী, ৰাজগড় আৰু ফটাশিলত আউটড'ৰ দৃশ্যগ্ৰহণ কৰা হৈছিল। ছবিখনৰ মুঠ নিৰ্মাণ ব্যয় আছিল ৬৪,০০০ টকা।

ছবিখনে ৰাইজৰ ব্যাপক সমাদৰ লাভ কৰে। ছবিখনৰ মূল নেগেটিভটো হেৰাই গৈছে; পশু চিকিৎসা বিভাগে সংৰক্ষণ কৰি ৰখা এটা প্ৰিণ্ট এবাৰ গুৱাহাটী দূৰদৰ্শনত সম্প্ৰচাৰ কৰা হৈছিল।