লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা

লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা (১৪ অক্টোবৰ ১৮৬৪ৰ পৰা ২৬ মাৰ্চ ১৯৩৮) আছিল এগৰাকী কবি, প্ৰবন্ধকাৰ, ঔপন্যাসিক আৰু নাট্যকাৰ, যাক অসমীয়া চুটিগল্পৰ জনক হিচাপে বহুলভাৱে জনা যায়। অসমীয়া সাহিত্যত ৰোমাণ্টিক যুগ হিচাপে পৰিচিত জোনাকী যুগৰ তেওঁ অন্যতম কাণ্ডাৰী আছিল। প্ৰবন্ধ, নাটক, কল্পসাহিত্য, কবিতা আৰু ব্যংগ ৰচনাৰ জৰিয়তে তেওঁ স্থবিৰ হৈ পৰা অসমীয়া সাহিত্য পৰম্পৰাক নতুন প্ৰাণ দিছিল। তেওঁৰ ব্যংগ ৰচনাসমূহে সেই সময়ৰ সামাজিক পৰিস্থিতিক তীক্ষ্ণভাৱে তুলি ধৰি সমাজ সংস্কাৰৰ বাৰ্তা কঢ়িয়াইছিল।

তেওঁ নিজৰ জন্ম তাৰিখ সম্পৰ্কে নিশ্চিত নাছিল। আত্মজীৱনীত তেওঁ লিখিছে যে পিতৃ-মাতৃয়ে সঠিক দিনটো মনত ৰাখিব নোৱাৰিলে আৰু চৰকাৰী নথিৰ বাবে প্ৰয়োজন হোৱাত তেওঁ ১৮৬৮ চন বুলি উল্লেখ কৰিছিল, যদিও তেওঁৰ জন্ম ১৮৬৪ চনত হৈছিল।

চলচ্চিত্ৰই তেওঁৰ ওচৰত দুবাৰকৈ ঋণী। আহোম ৰাজকুঁৱৰী জয়মতী কুঁৱৰীক লৈ তেওঁ ৰচনা কৰা নাটকখনেই জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাৰ প্ৰথম অসমীয়া ছবি ‘জয়মতী’ (১৯৩৫)ৰ মূল আধাৰ, যাৰ কাহিনীকাৰ হিচাপে তেওঁৰ নাম আছে। আনপিনে তেওঁৰ লোককথাৰ সংকলন ‘বুঢ়ী আইৰ সাধু’ৰ ওপৰত আধাৰ কৰি ভাস্কৰ হাজৰিকাই ‘কথানদী’ (২০১৫) নিৰ্মাণ কৰে।